Użytkownik ACMM-033 napisał:
>
> Użytkownik ""Dariusz K. Ładziak"" <d...@n...pl> napisał
> w wiadomości news:534903b8$0$2165$65785112@news.neostrada.pl...
>> Przecież wielokrotnie to opisywałem - stare radio, czubek nosa i
>> drucik z anodowym na oku magicznym... Nos i radio należały do kumpla z
>> którym zabawę w elektronikę zaczynaliśmy.
>
> No tak :)) Ino zabrakło tego w jednym poście po prostu :)
>
>>> A jeszcze niegrzeczne zabawy, jak się komuś nudzi? :)
>
>> Kondensator do potrzymania? A może transformator głośnikowy (anodowym
>> do rozmówcy, bateryjka do głośnikowego...
>
> Trafo to na sobie wypróbowałem - ale nic mi się nie stało, nic mi się
> nie stało, nic mi się nie stało... :))

Szeroko nogi rozstawiłeś , jak rozumiem?

> Moja wersja, to była taka - OTVC Rubin 714, panel WN z lampą 6P45S i
> powielaczem selenowym.
> Z tylca jest parę punktów, gdzie jak się przybliży śrubokręt, to skacze
> ok. centymetrowy łuk. I nic się złego nikomu, ani niczemu nie dzieje.
> Kręcidło oczywiście odpowiednio izolowane.
> To sobie pomyślałem, aby ten łuk wywołać... płomieniem zapalniczki -
> chciałem zrobić dwa punkty, między którymi przypaliłbym płomień, a on
> dzięki zjonizowaniu powietrza, spowodował byprzeskok łuku. Nominalnie
> ciche syczenie-bzyczenie, wiadomo, 15 kHz z kawałkiem. Jak pomyślałem,
> tak zrobiłem. Łuk przeskoczył. Ale spełniło się prawo Murphy'ego, że jak
> coś ma pójść źle, to na pewno pójdzie. No i poszło - łuk przeskoczył,
> ino "nie do końca" po mojej myśli, nawet nie wiem którędy dokładnie, to
> się stało zbyt szybko. Zamiast cichego syczenia usłyszałem dość głośny,
> prawie trzask.
> Ale sobie nagrabiłl, co nie?
> Mało brakowało.
> Ale jedynym bezpośrednim skutkiem było natychmiastowe zgaśnięcie
> wysokiego, a jedyną stratą okazał się skutecznie przepalony bezpiecznik,
> który niezwłocznie wymieniłem i na szczęście telewizor ożył. Zamiast
> grzecznie dłubać ku naprawie (cuś się chrzaniło w obwodzie, OIDP, któraś
> z czekoladek przerywała i czasem WN zanikało), to ja się zabawiłem :P Na
> szczęście łuk mnie ominął. Telewizor w końcu naprawiłem, typując ze
> schematem 6 najbardziej prawdopodobnych czekoladek, wymieniłem i już nie
> przerywało.

Czekoladki... Legendarne, do dziś cenione w technice ultrastabilnych
generatorów w.cz. kondensatory mikowe... Pełna przewidywalność i
powtarzalność parametrów.

A co do telewizorów - dwie naprawy nożyczkami. Pierwszy przypadek:

Kumplowi z technikum (zupełnie nieelektronicznego tak swoją drogą)
nawalił telewizor. Z opisu - jedna świecąca kreska poziomo po środku
ekranu. Pierwsza diagnoza - wysiadło odchylanie pionowe. Pytanie - czemu?

Przyszedłem, nadstawiłem ucha - z rdzenia transformatora anodowego
odchylania pionowego nie słychać trzeszczenia ramki. Znaczy - w rdzeniu
nie ma mocy. Drugi objaw - niuchnąłem i zapach rozgrzanego szkła
poczułem. To popatrzyłem - anoda końcówki pionowego wiśniowa...

Wyłączyłem, poprosiłem o nożyczki, ciachnąłem - i po ponownym włączeniu
telewizor ożył!

Przypadek drugi:

Sąsiad kupił nowy, lampowo - tranzystorowy telewizor (głowica była już
na tranzystorach...). Przywiózł do domu, podłączył antenę na kanał 2 w
jedno gniazdo, antenę na kanał 11 w drugie - obie kablem symetrycznym
300 Ohm - łatwo zgadnąć że w stolicy - i dwójka jest, jedynki nie ma.
Wezwał speca z ZURT-u, bo telewizor na gwarancji - gość posiedział,
pokombinował, orzekł że na warsztat musi zabrać. Pogrzebali, uradzili że
głowicę zmienią - i zmienili. Sąsiad odebrał w pełni sprawny telewizor z
ZURT-u, podłączył w domu - dwójka jest, jedynki nie ma. Wezwał, zabrali,
zmienili, przywiózł - dwójka jest, jedynki nie ma. Wezwał, żeby sobie
fatygi oszczędzić technik z ZURT-u głowicę od razu na wymianę zabrał,
wymienił, wstroił dwójkę - i, kolokwialnie to określając - spierdolił w
podskokach. Sąsiad wstraja jedynkę, dwójka jest...

W końcu woła mnie. Popatrzyłem co w gnieździe UHF (zakres I-III) tkwi,
co w gnieździe VHF (zakres IV-V) tkwi - poprosiłem o nożyczki, piędzią
odmierzyłem właściwy kawałek kabla pozostawionego w gnieździe UHF,
ciachnąłem - i jedynka się objawiła...

Mieszkaliśmy tak z kilometr od Pałacu Kultury - półtorametrowy dipol
pętlowy dawał taki sygnał że tranzystorowa głowica pierdolca dostawała.

Niech żyją nożyczki!

--
Darek
>