Pan Michoo napisał:

>> Wiesz co znaczy ukończyć studia i nie znać angielskiego? Tyle znaczy,
>> że jesteś nikim, nic nie umiesz i się nie nauczysz.
> Myślę, że masz poważny problem z szacunkiem do innych. To, że ktoś nie
> zna angielskiego nie znaczy, że jest nikim. To znaczy, tylko, że nie zna
> angielskiego. Są inne języki obce z którymi też można znaleźć dobrą pracę.

Co do diagnozy z pierwszego zdania, to się oczywiście w pełni z Panem
zgadzam. Pozostałe stwierdzenia też dość bliskie prawdy (choć tylko
bliskie) -- można spotkać bardzo mądrych ludzi, co znają biegle kilka
obcych języków, ale wśród nich nie ma angielskiego, który znają słabo
albo wcale. Można z nimi porozmawiać po chińsku czy koreańsku, bo w ich
warunkach te języki są najbardziej potrzebne.

Ale jest jeszcze kilka innych problemów. Miałem do czynienia z wieloma
(polskimi) dziećmi, które chodziły tylko do szkół z wykładowym angielskim.
W tym i do tej naszej amerykańskiej, warszawskiej. To jest rodzaj
wykluczenia. Brak kontaktu z nauką (nawet taką szkolną) w ojczystym
języku, to kalectwo. Później się mści. To już lepiej od razu tę Zieloną
i "ja juś tsi lata jeśtem w Junajted Stejts, ajm sori, ja trochi
zapomniałem jak się po polski mówi".

Mam kolegę, co już w USA mieszka ze dwadzieścia lat (nie, nie zapomniał).
Polonista z zawodu. Ma taki zwyczaj, że swoich chrześniaków bierze do
siebie w wieku gimnazjalno-licealnym na cały rok. A ma ich chyba tyle,
co sam papa Corleone, więc wciąż tam któryś jeździł. No i tam do szkoły
chodzą. A że szkoły amerykańskie to tak ogólnie dziadostwo (jego zdanie,
a ja się do tego przychylam, choć znam tylko produkty tych szkół, a nie
je same), to wujo dodatkowo organizuje edukację domową. Niejeden
chrześniak zbladł jak zobaczył zaraz po przylocie stos książek jakie
ma w rok przeczytać. Zresztą Amerykanie się na "wuju" zemścili jego
bronią -- nie chcieli patrzeć na jego warszawskie doktoraty, i żeby mógł
tam wykładać, to musiał odbębnić jakąś amerykańską polonistykę.

--
Jarek