W dniu 2013-07-18 21:15, slawek pisze:
[...]
> Ad rem: swego czasu pomagałem komuś przepisać jego twórczość literacką
> do postaci pliku wymaganego przez redakcję. Ponieważ był to przyjaciel,
> to znosiłem cierpliwie
[...]
> trwało, rok, czy trochę dłużej.
> Jednym z zasadniczych problemów polegał bowiem na tym, iż ów literat nie
> płacił, więc nie odczuwał jakiegokolwiek przymusu ogarnięcia się co do
> organizacji pracy. Wprost powiedzieć żeby poszedł szukać innego naiwnego
> nie było można, bo obraziłaby się rodzina, ksiądz proboszcz i lokalna
> społeczność. Zresztą to był przyjaciel.
>
> Jeżeli w Agile zakłada się "przyjacielski" kontakt producenta software
> (a wręcz programistów) z zamawiającym dzieło klientem, to naprawdę
> wątpię, czy udaje się uniknąć podobnych sytuacji.

Kontakt jest bardziej... hm... "towarzyski" niczym w wyrażeniu
"agencja towarzyska" 8-)

Jeśli jesteśmy umówieni na koleją iterację, to kontakt jest właśnie taki
"przyjacielski" - a właściwie do takiego powinno się dążyć, bo jest
najefektywniejszy: robimy coś razem, a nie przeciwko sobie. Różnica
w porównaniu do opisywanego do Ciebie przypadku jest taka, że na końcu
iteracji klient płaci wcześniej umówioną stawkę. I podejmuje decyzję
o kontynuowaniu lub zakończeniu współpracy.

Z anegdot znam przypadki o wystawieniu faktury za iterację, w której
klientowi "nie chciało się" skontaktować. Po zapłaceniu zorientowali
się, że jednak sensowniej będzie aktywnie współpracować. Szczęśliwie
byli rozsądni. Gdyby im się nie spodobało, to byłaby oczywiście
pierwsza i ostatnia faktura. Uwaga - nadal tylko za iterację.

--
Paweł Kierski
n...@p...net