Szarym od mżawki świtem Thu, 18 Jul 2013 22:14:17 -0700, Adam Klobukowski
wyrzucił pustą ćwiartkę i oznajmił:

> W metodologiach Agile, klient jest (teoretycznie) nieco głębiej
> zaangażowany w projekt. W ten sposób, przy wprowadzaniu zmian ma lepszą
> widoczność kosztów zmian. Przy założeniu że rezultaty projektu są widoczne
> wcześniej, zmiany też mogą pojawić się wcześniej, co dodatkowo obniża ich
> koszt.
>
> Zresztą Agile to nie tylko relacje klient-wytwórca. To też relacje
> wewnątrz wytwórcy pomiędzy menagerami a zespołami wytwórczymi.

Myślę, że nie rozpatrujesz Agile z punktu widzenia teorii gier.
Dla tych co nie wiedzą, teoria gier opisuje zachowania, gdzie
biorące udział jednostki lub grupy nie zawsze mają wspólny
interes. Gry mają pozytywny wynik, gdy reguły są takie, że
wszystkim, przynajmniej na dłuższą metę, opłaca się
współpracować. Jeżeli komuś na dłuższą metę opłaca się
dymać pozostałych - dla własnego zysku - rezultat całościowy
jest mniej pozytywny.

Przykład: klient chce zapłacić jak najmniej, wykonawca chce
mieć zysk (również kosztem klienta).

Pomijając już to co się dzieje na części polskiego rynku,
który mało się różni od pierwszych nowobogackich z kaloryferami
przy uchu, wydaje mi się że Agile jest bardziej przejrzysty
dla większości uczestników, przez co da się opisać bardziej
jako gra o pełnej informacji niż Waterfall - gdzie wszyscy
mówili "it's not your biznes" nawet siedząc dwa pokoje obok.
Nie wiem dlaczego, ale wierzę w możliwości inteligentych
ludzi do obejścia wszystkich reguł i zignorowania reguł
przez prymitywów. A w teorii gier jednostka mając do
wyboru jednego z kilku prymitywów albo zero wybierze
prymitywa. Pytanie czy wyjdzie na tym wyborze dobrze.

Wierzę też w chęć ludzi do współpracy, ale tutaj
Agile nic nie zmienia.

--
Edek