W dniu 2010-03-05 07:48, sofu pisze:

> musiałem zwrócic jego mieszkanie, to z tydzien wyrzucałem po okolicznych
> śmietnikach jego graty w tym stare telewizory lampowe z lat 80-tych i częsci
> do nich. Dla niego to miało jakies znaczenie, dla mnie zadnego, a
> obiektywnie to były jednak nic nie warte śmieci

Hmm... Mi chodziło o coś innego. Stare telewizory faktycznie zajmują
sporo miejsca i trudno to wszystko trzymać. Z drugiej strony trochę
żałuję, że moja rodzina pozbyła się na przykład starego TV Alladyn
kupionego jeszcze przez dziadków. W owych czasach był to jeden z
pierwszych (jeśli nie pierwszy) telewizorów w wiosce. Taki sam los
spotkał potem jeszcze lampowego Neptuna - tego mi aż tak nie żal, w
końcu skrzynka wykonana już bez takiej finezji a sam sprzęt bardziej
pospolity. Niemniej szkoda, że chociażby lamp nie uratowałem.

Same części jakby nie patrzeć zbyt wiele miejsca nie zajmują. Mi trochę
się ich nazbierało w dawnych czasach, gdy bawiłem się radiotechniką.
Trochę dokupiłem teraz - Allegro i sklepy Internetowe dają okazję,
jakiej nie miało się parę lat temu. Półprzewodniki generalnie mieszczą
się w jednej większej walizce, leżą pozamykane w hermetycznych
woreczkach. Trochę półprzewodników z epoki zajmuje mniejszą skrzynkę
wypełnioną pudełkami po zapałkach. Do tego dochodzą dwa tekturowe
pudełeczka z kondensatorami i rezystorami i dwa kolejne z lampkami
subminiaturowymi. Jest tam jeszcze kawałek styropianu z powbijanymi
lampami (głównie noval) i kilka "lasek" z układami scalonymi. Wszystko
zajmuje łącznie niecałą półkę we wbudowanej w ścianę szafie. Nie wiem
jak długo musiałbym zbierać różne rzeczy i jak bardzo ograniczyć
"filtry" aby zabrakło miejsca. :)
Pudełko z lampami czy tranzystorami ani mi, ani rodzinie nie utrudni
życia. Za to po latach... Przecież dzisiaj ktoś, kto znalazłby na
strychu pudełko z przedwojennymi lampami po dziadku mógłby się uważać za
szczęściarza. ;)

Przychodzi mi na myśl jeszcze inny przykład - meble. Tutaj nawet pogląd
mojej rodziny się zmienił. W jednym (rzadziej używanym) pokoiku zachował
się mianowicie komplet wykonany gdzieś krótko po wojnie. Zgodnie z
ówczesną modą ciężki i masywny. Pamiętam, że przez lata moja rodzina
patrzyła na to jak na niepotrzebne graty, które w końcu trzeba będzie
wyrzucić i zamienić na jakąś meblościankę z Ikei. Teraz sami dostrzegają
w tym dość piękny relikt przeszłości, który warto byłoby odnowić i
zostawić. Muszę zresztą przyznać, że Pionier pasował by tam jak ulał,
gdybym w końcu go odrestaurował. ;)