>>> A może był chociaż jakiś Instytut Pamięci (Narodowej)?
>>
>> Ja mam tylko w buteleczce po lekach trochę tych takich kółeczek od tej
>> pamięci. Kiedyś z Elwro sobie wziąłem, walało się tam tego trochę
>> tego. No i pamiętam, jak robiono te pamięci - głównym oprzyrządowaniem
>> był odkurzacz.
>>
> Do czego ten odkurzacz?
> Do zbierania rozsypanych rdzeni?
> Poważnie pytam bo to nie moja epoka...

Produkcja była ręczna. Tak, ręczna! Była taka ramka-matryca z wyciętymi
otworkami na te rdzenie. Te otworki były podłużne i tak wycięte, że
rdzenie wchodziły bokiem, znaczy ustawiały się dziurką na bok pod kątem
45°. Na tę ramkę sypało się rdzenie garścią i podłączało odkurzacz,
który wsysał rdzenie w te otworki. Pod spodem była taśma klejąca, czy
raczej jakiś arkusz klejący (musiał przepuszczać powietrze przecież).
Nadmiar był, zdaje się, wydmuchiwany sprężonym powietrzem, ale nie
pamiętam, ale po coś tam było dmuchane. Po zdjęciu tej ramki, na arkuszu
zostawały nastroszone rdzenie. Sprawdzano lupą, czy rdzenie nie są
popękane, a potem zgrabne ręce pań tam pracujących przewlekały przez
rdzenie druciki - poziomo (pierwszy krok był bardzo trudny i ryzykowny,
nie każdy potrafił to zrobić), potem pionowo (tu ciut łatwiej, bo były
już usztywnione), a potem długi drucik ukośny. Na brzegu były chyba
jakieś kołki do mocowania tych przewodów. I taka mata wielkości kilka na
kilka cm trafiała gdzieś dalej.

Ja tam miałem tam praktyki, jak już w zasadzie nie produkowano tych
pamięci, wyjątkowo robiono to tylko na części zamienne. Pamiętam pustą
wielką halę, która - jak opowiadali pracownicy - kiedyś cała była
przeznaczona na montaż tych pamięci.

--
Grzexs