> Komizm sytuacji nie jest zły. Śmiejemy się np. z Jasia Fasoli, że mu
> czołg rozjechał samochód, czy wręcz z jego tzw. głupoty, gapowatości,
> etc. Można by to luzem nazwać "społeczeństwem w krzywym zwierciadle".
> Ale jeśli np. (imiona zapożyczone... no, jakieś musiałem wziąć, bez
> związku z kimkolwiek) Kazio śmieje się z Józka, że ten się walnął głową
> w ścianę (i nabił małego guza), to już nie jest śmieszne. Powiedziałbym,
> podłe, żałosne. Jeśli jednak scena ta przedstawiać będzie jakąś cechę
> czyjąś, społeczeństwa, itd., to śmiech będzie już na miejscu. Dość
> zręcznie podsumował to Krasicki w swojej Monachomachii - "I śmiech
> niekiedy może być nauką, kiedy się z przywar, nie z osób natrząsa, jeśli
> dowcipną przyprawiony sztuką, zbawienny, kiedy szypie, a nie kąsa", w
> innym miejscu też (ale to juz oftopik) "Śmiejmy się z głupich, choć i
> przewielebnych" (to nie było do nikogo z Was) :)
>
> PS Wszystkiego najlepszego w Nowym Roku!

Widzę u Pana szczytne ideały połączone ze znacznym brakiem wiedzy o
psychologii i mechanizmach które rządzą emocjami. Z Jasia Fasoli któremu
czołg rozjeżdża samochód śmiejemy się oglądając w grupie przyjaciół, w
kinie wywołuje to bitą minutę rechotu a kiedy jesteśmy sami, większość z
nas nawet się nie zaśmieje, to nie jest takie proste, żeby tak łatwo
ferować oceny szczególnie o ludziach których nie znamy.