W dniu 2014-06-02 20:35, Mario pisze:

>> Natomiast numerowanie stanów nie było takie proste. Dla każdego
>> stanu przewidziany był oddzielny bit ("przekaźnik"), który
>> włączał się i wyłączał w odpowiednim momencie. Czyli jeśli
>> maszyna ma 100 stanów, to zamiast jednego licznika 7-bitowego
>> potrzeba 100 oddzielnych bitów - "przekaźników".
>
> Rozumiem, że numerowanie nie było proste bo ktoś postanowił
> żeby nie było proste. Ja tam numeruję stany w zmiennej int.

To widocznie przeoczyłem możliwość aktywacji danej gałęzi
przy spełnieniu warunku nr_stanu == n. Oczywiście taki
warunek można poskładać z przekaźników i chcąc coś zrobić
w stanie nr 10 podać jako warunek:
(bit0 == wyłączony) ORAZ (bit1 == włączony) ORAZ
(bit2 == wyłączony) ORAZ (bit3 == włączony)
i podobnie ustawiać wartość nr_stanu w (prawie) każdej
gałęzi, ale to jest jeszcze mniej czytelne od używania
pojedynczych bitów. Operacje na liczbach też są uciążliwe
- trzeba użyć bloku z odpowiednim działaniem, podawać
argumenty z określonej lokalizacji, wskazywać lokalizację
wyniku, aktywować blok działania. Jeśli to jest coś
bardziej skomplikowanego niż A+B, to potrzeba kilku bloków
i robi się nieczytelne. Nawet nie próbowałem umieszczać
tego w jednej gałęzi, tylko wykonywało się "po kolei".

Kalkulatora HP z odwrotną notacją polską dawno temu używałem
i pisałem programiki! Był bardziej przyjazny niż LD.


> LD można konwertować do Instruction List.
> Ten to dopiero wygląda jak asembler.

To właściwie były równoważne zapisy programu - można
przełączać "widok" między LD a IL. Czasem czytelniejszy jest IL.
Tak mniej więcej wyglądał kod IL:

(* Network 8 *)
(*Repetitions: wartość domyślna 10*)
LD %Q0.7
OR %SM0.1
MOVE 10, %VW162
(* Network 9 *)
(*Czas rozpędzania/hamowania silnika w ms): wartość domyślna 20*)
LD %Q0.7
OR %SM0.1
MOVE 20, %VW104
(* Network 25 *)
(*Obliczenie liczby kroków*)
LD %SM0.0
MOVE %VD150, %VD140
MUL %VD136, %VD140
(* Network 26 *)
(*Obliczenie liczby kroków - c.d.*)
LD %SM0.0
DIV DI#10, %VD140
(* Network 33 *)
LD %SM0.0
AND %Q0.5
PHOME 1, %M8.0, %V220.3, %V220.3, %VW110, %VW174, %VW100, %VW102,
%VW104, %M16.0, %M0.2, %VB207

Adresy w pamięci trzeba było uzgadniać z innym urządzeniem
- panelem HMI, który komunikował się z PLC. Narzędzia do programowania
nie były zintegrowane, można było np. przygotować bazę zmiennych
z adresami i wymieniać ją między środowiskami.

Problemy były też z modułami obsługi silników krokowych, bo czasem
po prostu nie włączały się. Doczytałem, że w razie wystąpienia
"błędu" (chyba było to np. przedwczesne zatrzymanie innym blokiem,
nazywanym STOP) trzeba resetować flagę błędu w określonej komórce.
Niby logiczne, ale bez możliwości debugowania trudno czasem było
ustalić, co się dzieje.

Całkiem możliwe, że da się to zrobić lepiej. Doczytam przed ewentualnym
kolejnym programem w LD...


P.