Jako młode pacholę, praktykując w rodzinnym serwisie RTV zaliczyłem
praktyczny pokaz działania żywego "dzwonka elektrycznego".

Duży i ciężki lampowy odbiornik radiowy. Radio gra, ale trzeszczy.
Dodatkowo słyszę wydobywające się z wnętrza jakby skwierczenie. Mając
rękę opartą na chassis, odruchowo wkładam łeb do skrzynki odbiornika i
nasłuchuję. W tym momencie nosem dotykam podstawki "oka magicznego".
Wstrząs... Głowa idzie do tyłu i walę potylicą w górną deskę skrzynki.
Odbijam się i ponownie nosem dotykam anodowego na oku magicznym. Nie
pamiętam już ile cykli zrobiłem i co mnie bardziej bolało, nos czy
potylica :-)

Mój ówczesny kolega z branży miał podobną przygodę przy naprawie
telewizora (któryś z "mieszańców" lampowo-tranzystorowych). Chassis
odchylone, końcowa regulacja geometrii obrazu i w pewnym momencie
charakterystyczne skwierczenie. Kolega odruchowo nachylił się i dostał w
ucho z anody prostownika W.N. (lampa EY86). Głowa w górę, potylica w
skrzynkę, telewizor leci do przodu, a zamykające się chassis ostrymi
krawędziami blach robi koledze piękne sznyty na twarzy. "Dzwonka" nie
było ale kolega wyglądał jak po walce z tygrysem i jeszcze miał
przypalone ucho :-)


--
Pozdrawiam
Grzegorz