Rodzice z wycieczki do Rosji przywieźli gramofon.
Nazywaliśmy go patefon.
Nie miał głośników (o czym humaniści mogli nie wiedzieć), a my starego radia (Koliber
czekał na moje rozkręcenie i powycinanie
nożyczkami od paznokci wszystkich półprzewodników, TG52 takie ładne zielone
kapelusiki miały).
Patefon miał ruską wtyczkę sieciową, taką płaską jak dwie połączone przelotki
bananowe.
Ruska technika, wetkniesz wtyczkę do gniazdka i masz w niej gniazdko na kolejną
wtyczkę, pewnie mogli tak w nieskończoność.
Z patefonu wychodził drugi kabel, z dwoma banankami.
Rodzice wkładali te bananki we wtyczkę w gniazdku i dziwili się, że patefon nie gra.
Instrukcji IKEA jeszcze wtedy nie było.
Po latach trafiło do nas (do mnie) jakieś radio po wujku (Syrena), które miało
wejście bananowe na gramofon - a wierzyłem, że przed
DIN nie było życia.


-----
> Stefan Kudelski niespecjalnie przejmował się doborem gniazd i złącz.
> W magnetofonach, przynajmniej w serii E, wejście liniowe to były dwa gniazda
bananowe w odległości takiej, jak w ścianie.
> Sporządziłem więc sobie na różne okoliczności kabelek, który z jednej strony miał
wtyczkę DIN, a z drugiej wtyczkę od lampki.
> Wyglądało to osobliwie i groźnie.
> www.nagraaudio.com/product/nagra-e/