Pan PiotRek wystosował depeszę:

>> [...] Mam na myśli schemat:
>> pan A przyleciał z przyjacielską wizytą do pana B, gadali ze sobą cały
>> dzień albo i dwa, a ledwie tylko pan A odleciał, to od razu śle depeszę,
>> by jeszcze na koniec dorzucić swoje trzy grosze.
>
> Czasem po wizycie u przyjaciół zdarza mi się wysłać SMS-a
> (już z domu) z podziękowaniem za gościnę (i często z informacją,
> że było fajnie). Nie widzę w tym niczego zdrożnego. :-)

Zdrożnego nic. Jest wiele takich sytuacji, w których uznajemy, że wypada
zadzwonić lub wysłać SMS. Tylko dlatego, że można i że wszyscy tak robią.
Powszechność telefonów sprawiła, że to czynność niemal odruchowa. A nie
coś, co może być tematem artykułu w prasie.

Z telefonami w wyższych sferach też jest inaczej. Gdy czytamy w prasie,
że jeden prezydent rozmiawiał przez telefon z drugim, to nie oznacza to
wcale, że jakiś Obama siedział przy biurku i pomyślał sobie "akurat mam
wolną chwilkę, zadzwonię do Wołodii, ciekawe co u niego, o tej godzinie
chyba powinien jeszcze być w robocie". Oni w ogóle nie gadają przez
"telefon w rozumieniu pl.misc.telefonia".

Przypomniało mi się teraz, jak Gorbaczow postanowił zadzwonić do Andrieja
Sacharowa. Służby, którym zlecono przygotowanie rozmowy, wykryły pewien
problem techniczy -- Sacharow nie ma w domu telefonu (nawet nie składał
podania, bo wiedział, że jemu i tak nie dadzą). Wobec czego w mieszkaniu
profesora pojawiła się ekipa, która założyła kabel, podłączyła aparat
i sobie poszła. Po kilku godzinach zadzwonił tow. Gorbaczow.

--
Jarek