Jest sobie takie coś (dość drogie, wymagane dla instalacji od 6,5 kWp):
https://sklep.asat.pl/pl/p/Wylacznik-przeciwpozarowy
-TSUN-TSOL-RSD-S1000-2MPPT/941
Ma zadanie rozłączyć DC z paneli po zaniku zasilania AC (wyłączenie prądu przez
strażaków). Na zdjęciach widać dość wyraźnie co w środku - płytka z elektroniką (w
tym dużo kondensatorów) i wyłącznik napędzany silnikiem.

Pytanie dlaczego taka komplikacja? Nie prostszy byłby klasyczny stycznik, z cewki
odłączamy napięcie to się wyłącza. Oczywiście o odpowiedniej konstrukcji do gaszenia
łuku DC, ale sprężyna powrotna stycznika wydaje się pewniejsza niż elektronika i
kondensatory które po jakimś czasie (zapewne już po odbiorze ppoż instalacji) mogą
stracić pojemność. Dodatkowo można by jeszcze montować stycznik "do góry nogami" to
sprężynę wspomoże grawitacja.

Chodzi o przesadną oszczędność emisji CO2 (tych kilku watów które by pobierała cały
czas zasilana cewka stycznika - może 1% tego co wyprodukuje mikroinstalacja 3 kWp, a
można by jeszcze oszczędzić z połowę tego wyłączając na noc czujnikiem zmierzchowym)?
Czy są jakieś inne powody dlaczego jest to tak robione?