Użytkownik Tomasz Pyra napisał:
> Dnia Mon, 11 Mar 2013 17:43:12 +0100, J.F napisał(a):
>
>> Patrze w sklepie ... telewizor 3D.
>> A sprzedawca dodatkowo zachwala ze ma konwersje z 2D.
>>
>> Az nie uwierzylem i kazalem sobie zademonstrowac ... no, cos tam niby
>> poprzestawial, ale jak on to zrobil ?
>
> Sam algorytm jest podobny jak te bardziej zaawansowane geometryczne metody
> kompresji obrazu.
> Obraz jest dzielony jest na obiekty wypełnione teksturą, które między
> ramkami obrazu same zmieniają się niewiele, ale się przesuwają, obracają i
> wzajemnie zasłaniają.
> Przy kompresji są one kompresowane osobno - przy konwersji do 3D
> dostarczają informacji o budowie sceny.
>
> Łatwo wtedy określić co przesuwa się na tle czego, na tej podstawie
> budowany jest jako-taki Z-buffer i scena odbudowywana jest na podstawie
> tych informacji już z gotowym buforem z.
> Jak oglądałem dema algorytmów to mam wrażenie że obiekty odganięte jako
> bliższe są nieco powiększane (żeby zasłonić nieznane tło) i dla każdego oka
> nieco przesuwane w poziomie.
>
> A okazuje się że mózg ma bardzo duże możliwości korekcji (a raczej
> niezauważania) błędów przy takiej obróbce.
> Samo postrzeganie 3D człowieka też nie polega głównie na paralaksie, a na
> podświadomej interpretacji tego co się widzi, nawet jednym okiem.
> Podobno wystarczy tylko lekko zmylić mózg budując pierwszy plan za pomocą
> paralaksy, po to żeby resztę sceny zgadł już "wbudowanymi" algorytmami
> interpretacji obrazu 3D.
>
> Tak działały popularne kiedyś filmy na okulary czerwono-zielone. Zazwyczaj
> tylko pierwszy plan był jakimś tam, nawt domalowanym czerwono-zielonym
> obrazem, ale wystarczyło to do oszukania mózgu, że telewizor nie jest
> płaskim ekranem, a oknem prowadzącym gdzieś wgłąb - dalsze plany były
> interpretowane przez mózg tak naprawdę z obrazu 2D.
>
> Podobnie to działa w kamerach 3D - one mają bardzo blisko osadzone
> obiektywy, które dają słabą paralaksę. No ale chodzi tu właśnie żeby tylko
> mózg przestawić w tryb interpretacji obrazu w telewizorze jako 3D, a on już
> sam robi resztę.
>
> Ogólnie temat symulacji wrażeń 3D dość ciekawy - chyba najważniejsze żeby
> lewe i prawe oko dostało jakkolwiek inny obraz, a to wystarczy żeby
> "wyobraźnia" zaczęła działać. Wystarczy założyć zwykłe czerwono-zielone
> okulary i oglądając program 2D na telewizorze można w wielu scenach mieć
> wrażenie 3D :)

Nie. Nie wystarczy dać "innego obrazu" - musi być różny we właściwą
stronę. Próbowałeś kiedyś oglądać zamienione stereogramy? Widzisz jak po
dużej gorzale - pies ma czworo uszu... W życiu przestrzeni nie zobaczysz.

I anaglif to nie oszukiwanie mózgu - tak naprawdę rozdzielczość kątowa
naszych oczu ogranicza realne widzenie stereoskopowe do najdalej
kilkudziesięciu (ze wskazaniem na mniejsze wartości tego kilku-) metrów
- reszta to już interpretacja mózgu. Jest jeszcze parę sztuczek na które
mózg się nabiera - obiekty o barwach cieplejszych postrzegane są jako
bliższe, czerwone napisy na ciemnym tle ewidentnie wystają przed napisy
zielone...

--
Darek
>