Jarosław Sokołowski <j...@l...waw.pl> writes:

> DTMF chyba jednak łatwiej zaimplementowaćw (elektronicznym) telefonie
> na guziczki, niż wybieranie impulsowe. Nie zapominajmy o tym, że taki
> telefon z wybieraniem dekadowym musi mieć pamięć -- klawisze wciska
> się szybciej, niż kręci wirtualna tarczą. Nadawanie DTMF, to taki
> zwykły prosty akordeon. Gra, gdy wciśnie się guzik.

To jest prawda (dodatkowo impulsy wymagają nieco innego sterowania niż
DTMF, ten ostatni od biedy można nawet odegrać przez mikrofon).
Natomiast bezprzewodowe Panasoniki z początku lat 80 miały zarówno DTMF
jak i impulsy (i mam wrażenie, że w obu trybach buforowały numer).

> W latach osiemdziesiątych w Polsce pojawiło się sporo telefonów
> z guziczkami przywożonych z zagranicy. Popularny był taki model,
> sama słuchawka na kablu, jak się ją kładło, to przycisk rozłączał
> rozmowę. Przywożone gównie z zachodu Europy, produkcja dalekowschodnia,
> jakiś Tajwan, bo wtedy w kontynentalnych Chinach jeszcze wożono piasek
> taczkami. Prosta konstrukcja, wszystko na jednym scalaku. I on też
> NIE miał DTMF.

Pamiętam takie, ale one były przewodowe (w kilku "ładnych" plastikowych
kolorach). Niedrogie; żaden jakoś długo nie żył, aczkolwiek może to nie
z powodu techniki. Czy nie miały DTMF, nie pamiętam.

Natomiast ta płytka, o której myślę, była produkcją krajową zapewne RWT
(choć scalak był "zachodni", czyli także np. dalekowschodni).
--
Krzysztof Hałasa