Jacek Maciejewski wrote:

> Jak regulujesz, to szczegół bez znaczenia dla meritum.

No więc niezupełnie, bo masz znacznie więcej możliwości niż "włączony" i
"wyłączony" i możesz stany pośrednie uwzględniać w bilansie.

> Jakby nie konieczność liczenia się z ciepłem poreakcyjnym to mógłbyś skrócić czas
> podróży utrzymując maksymalny ciąg aż do wyłączenia

Ale co czynnikowi napędowemu za różnica, czy się rozgrzał w wyniku
rozpadu izotopów krótkożyjących, czy zwykłego działania reaktora?
Odprowadza założone N gigawatów z reaktora. Jak N spada, to podnosisz
walcami sterującymi tempo reakcji i wraca, gdzie konstruktor przewidział.

> ale nie możesz bo
> zamiast wypromieniować w próżnię poreakcyjną moc musisz lecieć malejącym
> stopniowo ciągiem, marnując propelant na jej odprowadzenie.

Do dyskusji o optymalizacji musisz mieć alternatywę, a jej nie masz.
I tak jest nieporównywalnie lepiej, niż lot na chemii.

> Koniec
> końców będzie się trzeba zatrzymać, a rozpad izotopów następuje
> wykładniczo więc nigdy sie nie kończy, więc kiedy trzeba będzie ten
> kurek zakręcić, jeszcze jakaś część energii pozostanie do
> wypromieniowania.

Z jednej strony nigdy się nie kończy, a z drugiej po 7 czasach
połowicznego rozpadu tej energii zostanie poniżej procenta wartości
początkowej.

> Co do tego co było onegdaj, to próby trwały minuty czy góra ich
> dziesiątki.

Przecież to jest BARDZO długo jak na napęd rakietowy. Chemia daje radę
zaledwie kilka minut. Chcesz się rozpędzić do podświetlnej?

> Izotopy mogły się nie nagromadzić a poza tym, próby były w
> atmosferze co zdejmowało sporą część kłopotów z głów konstruktorów.

Nie, późniejsze próby były z komorą próżniową pod silnikiem.

> I nie sądź że twierdzę że problem jest nie do rozwiązania. Jest jak
> najbardziej a ja tylko zgłosiłem zaciekawienie jak.

No więc materiały archiwalne pokazują, że nie byl to ich główne
zmartwienie. Dla mnie i dla Ciebie problem istotnie jest, ale nie my to
budowaliśmy, tylko znacznie zdolniejsi od nas ludzie. I im działało.

Piotr