Pan Adam napisał:

>> Jeśli kogoś rajcują stare patefony z tubą, wszystko jest prostsze.
>> Kupi kolekcję płyt, kładzie jedną na talerz, kręci korbą i już jest
>> jak za pradziadkowych czasów. (...)
>
> Kto jak kto, ale Ty na pewno wiesz, że w ten sposób płytę dało by się
> tylko raz odsłuchać:
> - wielokrotnie większy nacisk igły w patefonach, dostosowanych do szelaku
> - inna grubość igły
> - inny kąt igły
> - chyba jeszcze obroty większe, niż 33 i 1/3 lub 45 (75?)
> - patefon czytał rowki w pionie
>
> No i jeszcze igły patefonowe też były "prawie jednorazowe".
> Na starych filmach widać pojemniki z całym zapasem igieł.

Miałem na myśli słuchanie płyt na kompatybilnym sprzęcie. Słowa "patefon"
i "gramofon" stosowano zamiennie, choć formalnie różnice były -- patefon
miał zapis wgłębny, gramofon poprzeczny. Ani w jednym, ani w drugim
przypadku nie był to zapis "jednorazowy", choć trwały nie był. Słuchałem
jeszcze w latach siedemdziesiątych, w niektórych domach taki sprzęt się
uchował i był w użyciu. Płyty siłą rzeczy już mocno zdarte, ale dało się
słuchać. To wszystko były płyty 78 obrotów, więc gramofonowe. Pudełko
igieł (stalowych) może nawet jeszcze gdzieś mam. Producenci zachwalali
w reklamach swoje igły, że są głośne (może były też takie, do słuchania
nocą, cichsze).

--
Jarek