W dniu 16.02.2023 o 23:29, Jarosław Sokołowski pisze:
> Pan Marcin Debowski napisał:
>
>> Samym celem tej małej kolorymetrii jest m.in. próba oceny zrobienia
>> taniego urządzenia (powiedzmy do 300USD), które umożliwi taki pomiar.
>> To jest część większego projektu i kolorymetria jest częścią pewnej
>> metodologii, ale nie mam za bardzo jak wejść w szczegóły. Ogólnie
>> planowałem wziąć sobie te 3 diódki, pojedyńczy sensor / 3 sensory,
>> jakąś ad-hoc kuwetę i pomierzyć rzecz multimetrem, ale właśnie
>> chciałem to wykorzystać, żeby pogrzebać w tym pythonem i tak się go
>> pouczyć.
>
> Uwagę mam tylko taką, że być może wbrew oczekiwaniom, łatwiej jest
> policzyć fotony, niż regulować ich podaż. Fotodioda podłączona do
> wzmacniacza operacyjnego konwerującego prąd na napięcie zachowuje
> się przewidywalnie i liniowo, ma dobrą stabilność długoterminową.
> Ale świecenie diódkami to może być loteria. Ani to stabilne, ani
> powtarzalne, ani liniowe. Z metrologicznego punktu widzenia wiele
> trudności.

Komercyjnie dostępne tanie fotometry tak właśnie są zrobione. Fotodioda
z przetwornikiem prąd- napięcie. A źródłem światła jest zwykła żarówka
ze stabilizatorem zasilania. I to działa zupełnie przyzwoicie.
Monochromatorem są filtry żelatynowe (podgrzewa się żelatynę z wodą,
dodaje odpowiednich barwników, wylewa na płytkę szklaną i czeka, aż
zżeluje). W książkach do chemii analitycznej z lat pięćdziesiątych czy
sześćdziesiątych znajdziesz przepisy na takie filtry. I to też działa,
aż nie zeżre tego jakiś grzyb.
Robi się krzywą wzorcową przy kilku stężeniach przy zerze nastawionym na
próbę ślepą, bez żelaza. Odczyty trzeba logarytmować aby krzywa była
liniowa. Absorbancja jest addytywna, transmisja nie.

Paweł