"Paweł Pawłowicz" <p...@w...up.wroc[kropka]pl> wrote:

> [...]
>
>> Bo zlewając piksele z "gęstej" matrycy nie mamy JAKICHKOLWIEK
>> możliwości wtórnego podbicia dynamiki - uśredniając wartości z
>> pewnego zakresu nigdy nie wyjdziemy z pomiarami poza ten zakres (EV).
>
> Przy dodawaniu poszczególnych pomiarów szum jest wartością
> przypadkową, a sygnał nie. Dodając poszczególne sample poprawiamy więc
> stosunek sygnału do szumu, teoretycznie o pierwiastek z liczby sampli.
> Można więc wyciągnąć coś z cieni, co nie było widoczne na pojedynczej
> klatce.
> Na codzień korzystam z tej techniki w spektroskopii w podczerwieni.


Nie znam dokładnie tej techniki, natomiast jeśli chodzi o
fotografię, to już na starcie popełniłeś kardynalny błąd teoretyzowania. :)

Założyłeś, że dodana liczba pomiarów powstała od siebie NIEZALEŻNIE,
tymczasem my tu zawsze rozmawiamy o dodawaniu pikseli do tego samego
rozmiaru matrycy, a więc dodawanie pikseli odbywa się kosztem jeszcze
szybszego pomniejszania ich rozmiarów. A wówczas jakość pomiaru z takich
małych pikseli spada WYRAŹNIE SZYBCIEJ, niż korzyści z ich uśredniania.
Piksele żyją w świecie realnym, dlatego poniżej pewnego rozmiaru będą
generować tylko sam szum i przepały, a ich uśrednianie da jednolitą
szarość.




Zwróć choćby uwagę na fakt, że wraz z dokładaniem pikseli wzrasta
procent powierzchni matrycy niebiorący udziału w pomiarach, ślepy na
światło. Przy danej technologii, z której korzystają wszyscy, nie
jesteśmy zejść poniżej pewnego poziomu - im więcej pikseli, tym większa
część matrycy staje się ślepa na światło. Są to separacje między
pikselami, ale także istniejące w świecie realnym krawędziowe
niedokładności.

Wyobraźmy sobie, że technologia pozwala nam zejść do budowy na
planie papieru w kratkę, a najmniejsza separacja między pikselami musi
wynosić grubość jednej kratki. Możemy robić piksele jak kartki A4, a
wówczas separacje nie będą miały większego udziału w wynikach całości.
Ale chcąc ekstremalnie zwiększyć "tak wspaniałą" liczbę pomiarów/pikseli
natrafiamy na granicę 1 kratki - to jest najmniejszy działający piksel w
naszej technologii, obciążony wszystkimi realnymi wadami mikroskopijnego
odstępu sygnału od szumu, supermałej pojemności i jeszcze jednym -
"martwe" separacje między pikselami pochłaniają 3/4 powierzchni matrycy!
(3 kratki dookoła każdego piksela - 1 kratki), a więc radykalnie
zmniejszyliśmy "objętość" mierzonego medium.




W świecie realnym szybko rosnąca niejednorodność produkcji poniżej
pewnych rozmiarów też robi swoje, szybko wzrasta defektowość, itd. - jak
już pisałem: piksele nie żyją w świecie matematycznym, ale realnym.

Myślisz że dlaczego Canon eksperymentuje ze superczułą matrycą 2
MPix FF, skoro spokojnie zmieściłby tam 80 MPix?




No i zapewniam, że same pomiary (czyli ukoronowanie nauki/wiedzy)
potwierdzają to, co mówię - podawałem wyżej literaturę - samo DxO
pomierzyło coś 230 aparatów dla każdej czułości - na tak dużej próbce
już nawet Solver wykaże, że mamy korelację między wzrostem liczby
pikseli, a spadkiem parametrów. Praktyka producentów też to potwierdza -
swoje najlepsze wyniki "reporterskie" Nikon uzyskiwał na małopikselowych
matrycach, a najgorsze ci, którzy szli w MPixy (Sony, trochę Canon
i oczywiście średnie formaty, ustawione pod studio, gdzie brak światła,
a najczęściej także zbyt duże kontrasty, nikomu nie grożą).
http://www.flickr.com/photos/plrecfotocyfrowa/982266
2073/
vs.
http://www.flickr.com/photos/plrecfotocyfrowa/965064
8839/ (ale jeszcze
bez komentarza, komentarz został tu:
http://www.flickr.com/photos/plrecfotocyfrowa/965392
5116/ )



pozdrawiam

Mariusz [mr.]