W dniu 12.10.2019 o 22:12, Jarosław Sokołowski pisze:
> Cztery. Tak to pamiętam. Ale też mogę się mylić. Ozanczały mniej
> więcej tyle: nic już więcej z tego urządzenia nie przeczytasz, jestm
> ostatnią kartą. Bo często było tak, że plik kart w czytniku nie był
> tożsamy z plikiem danych (w dzisiejszym pojęciu). Z braku systemu
> plików, mając do dyspozycji tylko jeden czytnik, trzeba było sobie z
> tym jakoś radzić. Na przykład umieszczając kolejno po sobie pliki
> danych, każdy z jakimś znacznikiem końca. Mogła nim być na przykład
> pusta karta (bez dziurek).
>
No była jakaś taka książka, jasny gwint, jak się ona tytułowała, jak?
Może "Kantyczka dla Laybovitza", no nie wiem.

Rzecz się dzieje dłuuugo po załamaniu się cywilizacji, no i coś-tam już
odbudowano. Tu i ówdzie są odnajdywane ślady "po nas". Dla tamtejszych
stanowią absolutną zagadkę, ale i przedmioty kultu.

Piękną frazę powtarzają tam ludzie *wierzący*: zamiast "amen", mówią
- koniec pliku, koniec pliku

[ w języku programowania: EOF ]

--
Nie interesujesz się polityką? To lekkomyślne chowanie głowy w piasek!
Wszak polityka interesuje się tobą i tak, a rządzący też się interesują,
głównie zawartością twojego portfela. Dlatego zachowaj czujność!