Pan Cezary Grądys napisał:

>> Cztery. Tak to pamiętam. Ale też mogę się mylić. Ozanczały mniej
>> więcej tyle: nic już więcej z tego urządzenia nie przeczytasz,
>> jestm ostatnią kartą. Bo często było tak, że plik kart w czytniku
>> nie był tożsamy z plikiem danych (w dzisiejszym pojęciu). Z braku
>> systemu plików, mając do dyspozycji tylko jeden czytnik, trzeba
>> było sobie z tym jakoś radzić. Na przykład umieszczając kolejno
>> po sobie pliki danych, każdy z jakimś znacznikiem końca. Mogła
>> nim być na przykład pusta karta (bez dziurek).
>
> Mam koleżankę, która tam była operatorką, może wypytam. Ale ona
> źle wspomina tamta robotę, może nie pamiętać.

Ja w ogóle nie znam tej operatorskiej roboty. Ale jak pisałemi
i odawałem programy do uruchomienia wsadowego, to wiedziałem co
za dodatkowe karty miały być po kartach z programemi i po kartach
z danymi, a co przed całym plikiem. Były cztery gwiazdki, był
FINISH i jeszcze rzucało się jakieś joby na początku. Ponadto
ostatnioą kartę wkładało sie odwrotnie, wycięciem na dół. Już nie
pamiętam, czy pustą, czy z gwiazdkami. Ścięty lewy górny róg karty
był informacją przede wszystkim dla ludzi, by łatwiej układało się
je w plik. Karta szła bez błędu przez czytnik w każdej pozycji
(jeśli wcześniej została tak wydziurkowana).

A tak poza tym, to niezmiennie "mam w planach" na jakąś wolną chwilę
uruchomienie emulatora mainframe IBM:

http://www.hercules-390.org/
https://famicoman.com/2018/06/28/emulating-a-z-os-ma
inframe-with-hercules/

Oczywiście chciałbym to odpalić na Orange Pi Zero (jeśli mniejszego
sprzętu nie znajdę).

--
Jarek