Dnia Mon, 14 Oct 2019 19:45:42 +0200, Jarosław Sokołowski napisał(a):
> Pan J.F. napisał:
>> Usiluje sobie przypomniec jak to u nas bylo (riad)
>> Karty oddawalo sie chyba w kopercie, spiete gumka.
>> Musial byc jakis numer pracy ... ale kto go nadawal ?
>>
>> Odbieralo sie na drugi dzien i w kopercie byl wydruk.
>>
>> Wsadzenie tych wszystkich plikow ciurkiem w czytnik
>> nic nie daje - trzeba by potem zmudnie rozdzielac.
>> Dorzucenie kart z EOF raczej tez nie - i potem szukac
>> tych kart ?
>>
>> Dorzucenie karty odwrotnie ulatwiloby rozdzielanie -
>> ale chyba tez za duzo roboty.
>>
>> Wydaje mi sie, ze wsadzali kazdy plik osobno, i zaraz
>> odkladali do koperty.
>
> Na Warszawskiej było tak: student pisał na papierze i dawał
> to do wydziurkowania przez Panią Perforatorkę. Potem od razu

Chodzi mi po glowie, ze i na wroclawskiej tak bylo ... ja jednak
bardziej pamietam samodzielne perforowanie. Stalo tych perforatorek z
10, pod koniec sprawnych coraz mniej.

Gdzies tam jeszcze byla sala pelna dalekopisow do Odry, ale te
omijalem.

> szło to do wykonania. A że pani literówek robiła mnóstwo, to
> wynikiem niemal zawsze był "trace". Ale program z krat szedł
> od razu na taśmę i stamtąd mógł być wywołany po raz kolejny.
> Wcześniej jednak student go poprawiał. Interfejsem edytora
> kodu znów były karty perforowane. Ale te już dziurkował sobie
> sam. Akt edycji rozpoczynał się kartą sterującą, która mówiła
> na przykład, że należy skasować 5 wierszy poczynając od wiersza
> 43, a na to miejsce wstawić 7 innych, które wystąpią po tej
> karcie. Kody sterujące edycją też miały jakieś gwiazdki, czy
> cholera wie co, i trzeba się tego było nauczyć.

Takie edytory na maszynach byly, w Unixie i CP/M tez, ale juz nie
musialem uzywac.

J.