> > > Jak to kiedyś powiedział mój kolega,
> > > "nikt, kto kroi chleb, nie myśli, że wysyła wiadomość do noża,
> > > nakazującą mu krojenie chleba, albo do chleba, nakazującą
> > > mu się pokroić".
> >
> > Zły poziom abstrakcji.
>
> Kto decyduje o tym, jaki poziom abstrakcji jest dobry, a jaki zły?

Twój kolega. Zauważył, że nie wysyła się wiadomości do noża.

> > Pomyśl, o zespole kucharzy, którzy wydają sobie właśnie takie polecenia. Dlaczego
wtedy to ma sens?
>
> A wtedy to ma sens?

- Hej, młody, pokrój chleb.

Jak najbardziej ma sens.

> Do ludzi mówimy na różne sposoby, i oni na różne sposoby reagują.
> Obgadują się, zawierają sojusze, proponują rozwiązania, i potrafią
> się obrazić, jak im ktoś będzie wydawał rozkazy.
> Po obiektach w językach obiektowych raczej oczekuje się przewidywalności
> i bezwzględnego posłuszeństwa.

Właśnie. Dlatego mówimy, że w języku obiektowym *modelujemy* jakiś system a nie
odtwarzamy rzeczywistość. Model z natury jest zawsze uproszczony.

Gdzieś jednak jest granica abstrakcji, której przekroczenie nie wnosi wartości
dodanej. Nie wysyłamy komunikatu do zmiennych całkowitych, żeby się do siebie dodały.
I nie wysyłamy komunikatu do noża, żeby pokroił chleb. Ale do elektrycznej krajalnicy
wysyłamy, naciskając guzik na jej froncie. Być może w środku krajalnicy jest jakiś
nóż, ale nas to nie obchodzi, bo to nie jemu wysyłamy komunikat. I w ogóle obudowa z
guzikiem jest po to, żebyśmy nie wnikali, co tam w środku jest. Dla nas jest guzik na
tej obudowie - właśnie po to, żebyśmy mogli tej krajalnicy wysłać komunikat.

Widzisz już o co chodzi?
Programowanie obiektowe jest po to, żeby czytelnie modelować rzeczywiste systemy.
Oczywiście, jak każde narzędzie, to też może być źle użyte. Np. na złym poziomie
abstrakcji.

--
Maciej Sobczak * http://www.inspirel.com