[Dzielę odpowiedzi na kawałki, bo nie lubię wielowątkowych wypracowań.]

> Programiści Lispa często wpadają na świetny pomysł dodania infiksowej składni dla
operatorów arytmetycznych do Lispa.

Nie chodziło konkretnie o operatory. Chodziło również o takie rzeczy jak możliwość
zapisania macierzy w czytelnej postaci, logikę, operacje na zbiorach, itd., użycie
bogatej symboliki operatorów (strzałki i takie tam), żeby nie wspomnieć o
bezpośrednim użyciu obiektów multimedialnych typu obrazek albo dźwięk.

> Później - niektórzy - uświadamiają sobie, że inni też mogą łatwo wymyślać, i że tak
naprawdę żaden z tych pomysłów nie dodaje niczego, co by miało obiektywną wartość,

Czytelność zapisu ma dla mnie subiektywną wartość, którą cenię. Już o tym pisałem.

> > Wolfram jest o tyle ciekawy, że ma dwie albo trzy wewnętrznie równoważne składnie
i pozwala posłużyć się taką, jaka jest w danym miejscu odpowiednia.
>
> Stephen Wolfram też ma za sobą rytuał przejścia.

?

W ogóle nie rozumiem tego zdania.
Ani tym bardziej, czy to dobrze, czy źle. A to ważne, bo nie wiem, czy mam się z tym
zgodzić, czy nie zgodzić.

> Tutaj mam np. "język dziedzinowy", [...]
>
> Wszystkie te języki są oparte na Lispowych s-wyrażeniach.

Fajne. Nieczytelne. Trudno namówić klienta albo inną osobę spoza projektu do
współpracy nad takimi plikami.

> Sprawia to, że parsowanie wszystkich tych formatów jest trywialne

Nie obchodzi mnie, czy jest trywialne. Jak to było? Po co rozwiązywać problem, skoro
można go ominąć? To nie ja to parsuję.

> (wystarczy do tego funkcja "read"), i do ich przetwarzania mogę
> korzystać ze standardowych narzędzi, których używam też do swojego
> języka programowania.

Dokładnie to samo można powiedzieć o Wolframie (dlatego piszę, że parsowanie to nie
mój problem), ale efekt końcowy jest czytelniejszy, jeśli mam do dyspozycji coś
więcej, niż tylko okrągłe nawiasy.

--
Maciej Sobczak * http://www.inspirel.com