On Thu, 10 Aug 2023 17:27:55 +0200, Jarosław Sokołowski wrote:
> heby napisał:
>>> Mogło się dać. Programowane kalkulatory (kieszonkowe) Texas Instruments
>>> z połowy lat siedemdziesiątych tak miały. Pamięć niewielka, kilkadziesiąt
>>> "kroków" (tak ją opisywano, co z grubsza odpowiadało wciskanym klawiszom).
>>> Dało się wprowadzić algorytm obliczeń, miejscu wprowadzenia liczb
>>> odpowiadał jakiś specjalny klawisz. Potem wielokrotnie urchamiało się
>>> program, podając mu tylko wartości zmiennych i spisywało się wynik na
>>> kartce. Ta automatyzacja bardzo przyspieszała obliczenia.
>>
>> No ale tutaj to działa inaczej (wyssane z palca): ten kalkulator nie
>> ma pamieci programu, ma ciąg operacji i liczb oraz bliżej nieokreślone
>> "pamięci".
>
> Też tak sądzę. Po chwili namysłu nad tamtymi czasami, doszedłem do wniosku,
> że jednak Mera to nie Texas Instruments.

Ale moglo dzialac tak, ze wklepujesz wartosci do pamieci (trzy
rejestry), puszczasz program, i oblicza na danych z pamieci.

>>> Z tasiemką mogło być jeszcze inaczej. Możliwość sukcesybnego zapisywania
>>> liczb (np. wyniki jakiegoś eksperymentu) a potem ich wyświetlenia i
>>> choćby policzenia średniej -- to też było dużo.
>>
>> Czyli to ten scenariusz: jakieś urządzenie produkuje taśmę, która
>> redukuje się na koniec do liczby.
>
> Dzisiaj wydaje się to dziwne, ale tak mogło być. Historia IBM zaczna
> się od produkcji podobnych urządzeń. Z tym że ich wyspecjalizowane
> "Business Machines" operowały również na kartach perforowanych. Taki
> na przykład "Card Sorter" czytał po kolei karty z *pliku* -- te, które
> spełniały jakieś kryterium, przenosił do jednego pliku, pozostałe do
> drugiego. Potem takie pliki można było wrzucić na przykład do sumatora,
> który sumował któreś z pól rekordu wydziutkowanego na karcie. Albo
> wrzucic plik do kopiarki -- żeby kopię danych przekazać do innego
> oddziału firmy.

J.