W dniu 20.10.2020 o 12:24, Piotr Gałka pisze:
> W dniu 2020-10-19 o 21:52, Paweł Pawłowicz pisze:
>
>> Parę lat temu, z chęci powrotu do czarnych płyt, zmajstrowałem
>> korektor RIAA (według schematu z książki Junga o wzmacniaczach
>> operacyjnych dostępnej na stronie Analog Devices). Po wpakowaniu do
>> gramofonu pięknie buczał. Naprędce zlutowałem ekran (ze starego,
>> fenolowego laminatu), i równie naprędce zapomniałem go podłączyć.
>> Efekt był powalający ;-) Po dolutowaniu małego kabelka łączącego masę
>> płytki z ekranem jest super. Niepodłączony ekran pięknie ściągał brum.
>> I nie trzeba było żadnych gigaherców.
>> Rzeczywiście, powinienem był o tym napisać.
>>
>
> Jeśli z wnętrza ekranu cokolwiek wychodzi na zewnątrz to ekran ten ma
> się nijak do klatki Faradaya. Nie ma sensu wyciąganie jakichkolwiek
> wniosków na temat klatki Faradaya na podstawie obserwacji zachowania
> takiego obiektu.

Problem jest odwrotny, zakłócenia wchodzą do środka.

> Masa płytki też ma pewne właściwości ekranujące. Połączenie Twojego
> ekranu z masą tworzy jeden ekran. Brak połączenia - mamy dwa obiekty w
> różnych punktach otaczającego pola (upraszczam zakładając, że obiekty są
> punktowe). Zatem wszystko co występuje w polu występuje też jako różnica
> potencjałów między tymi dwoma ekranami.
> Ta różnica dodaje się jako składowa Common Mode do każdego sygnału
> przesyłanego po drutach z obszaru jednego ekranu do obszaru drugiego
> ekranu.

Do obszaru drugiego ekranu nic nie jest przesyłane. Pierwszy ekran to
groundplane płytki, drugi ekran to puszka, w której znajduje się płytka.
Jest nawet dość szczelna, choć nie wodoszczelna. Wejścia i wyjścia to
CINCHe, zasilanie dołączone przez kondensatory przepustowe (to pewnie
przesada). Ekranuje świetnie. W pierwszej wersji wejścia i wyjścia były
po prostu przewodami wychodzącymi z puszki. Niepodłączenie puszki do
masy płytki skutkowało brumem dużo większym, niż w ogóle bez ekranu.

P.P.