Pan RoMan Mandziejewicz napisał:

>>>> Po to, żeby mieć wydrukowane. A przynajmniej wypedeefowane.
>>>> Jednak zamiast "PO CO" lepiej zapytać "DLACZEGO TAK". Moje
>>>> wcześniejsze wyjaśnienia są tylko omówieniem tego, co przeczytałem
>>>> w kombatanckich wspomnienach: "Spolszczałem sprzęt i programy
>>>> i NIGDY by mi do głowy nie przyszło tak dziwaczne rozwiązanie".
>>>> To chyba wyjaśnia wszystko. Żeby coś zrobić lepiej, najpierw musi
>>>> pojawić się świadomość niedoskonałości obecnych rozwiązań. A potem
>>>> pomysły, jak zrobić to lepiej. Skoro nie przchodzą do głowy
>>>> "dziwaczne" pomysły drukowania literkami przygotowanymi do danego
>>>> języka, robi się to znaną i dobrze opanowaną techniką cofania
>>>> głowicy.
>>> Pacz mię na usta: "W Spectrum, dla Tasworda". To było ponad 30 lat
>>> temu.
>> A jaka to różnica?
>
> Taka, że w Spectrum nie było miejsca w pamięci na rozbudowany driver.

Ja rozumiem, że można robić głupoty będąc trzydzieści lat młodszym.
Ale żeby dzisiaj chwalić błędy młodości, a do tego opowiadać nowe
głupstwa?! Driver drukarki "z czasów Wilczka łamanego" może nie był
bardzo rozbudowany, ale był. W pamięci. Tymczasem załadowanie 18 znaków
do drukarki IBM Proprinter (np. Star SG-15), to jednorazowe wysłanie
do niej 238 bajtów zaraz po włączeniu zasilania. Żaden driver potrzebny
nie jest. Dalej można drukować choćby przez cały dzień, aż do wyłączenia
prądu. W przypadku Spectrum i programów ładowanych z magnetofonu, bardziej
oszczędnie tego nie dało się zrobić. Zero zajętych bajtów w pamięci RAM.

>> Kolejny polski ewenement -- edytor Chi Writer używany przez "niemal
>> wszystkich". Na świecie był programem niszowym, wykorzystywanym przez
>> jakichś zwariowanych naukowców do pisania swoich wymyślnych formułek.
>> U nas zyskał uznanie tylko z tego powodu, że dało się w nim metodą
>> "na rympał" rozwiązać "problem" polskich literek.
>
> Na rympał? Pełny edytor fontów to jest "na rympał"?

"Pełny edytor fontów"?! Toż tam była tylko jakaś siateczka, w której
dało się najwyżej gasić i zapalać pojedyncze piksele w wybranym znaku!
Literki dla drukarek igłowych od biedy dało się tym zmodyfikować (bo
stworzyć od podstaw raczej nie), ale w przypadku 300dpi drukarki
laserowej to praca w sam raz dla Syzyfa. Zresztą po co ktoś miałby
się z tym męczyć, skoro w czasach drukarek HPLJ (i ich języka opisu
strony) dostępne były już wysokiej jakości fonty? ChiWriter wyglądał
wtedy jak dinozaur z poprzedniej epoki. On cały czas tłukł te swoje
krzaki w trybie graficznym, nawet na laserze! A to oznaczało między
innymi zjazd rozdzielczości do 150dpi (w HPLJ II), a przy tym minuty
oczekiwania na wydruk. W życiu bym nie przypuszczał, że ktoś może
to z sentymentem i z dumą wspominać.

--
Jarek