nadir napisał:

> Nie wiem jak Ty, ale piszę o awaryjnej łączności na wypadek wojny czy
> jakiego kataklizmu, gdzie ludzie nie mają elektryczności albo jest ona
> ograniczona. Konwencjonalna centrala ze swoim zasilaniem załatwia
> podstawową łączność na takie okoliczności. Topologia i przepustowości
> nie mają tu nic do rzeczy.

U mnie kiedyś spadł wczesny śnieg. Liście jeszcze na drzewach były. Więc
przygięły się i porwały różnie druciki. Prądu nie było. Telefonów POTS też.
Pal diabli, nie korzystam, ale miałem wtedy jeszcze ADSL, więc internetu
też nie było. Komórki działały.

>> Zupełnie inne. Kiedyś tu, bodaj Michał Jankowski opisywał, jak zmieniano
>> centralę telefoniczną na warszawskim Mokotowie. Zmienił się nie tylko
>> prefiks, ale ostatnie cyferki też każdy abonent dostał losowo inne.
>> Bo w nocy rżnęli kable, potem w pośpiechu łączyli jak leci. Dzwonili
>> po kolei na każdy numer, pytali, do kogo się dodzwonili, jaki był
>> poprzedni numer i wpisywali w papiery.
>
> Nie wiem co oni tam robili, ale...
>
>> Inaczej się nie dało.
>
> ...dało się. Brałem udział w przełączaniu/rozbudowie/likwidacji
> kilkunastu central, o pojemnościach od kilkudziesięciu do kilku tysięcy
> numerów. Robiło się to w nocy, przerwa w dostępie dla abonentów nie
> przekraczała godziny. Czasem zdarzały się jakieś pojedyncze pomyłki,
> ale nigdy nie było tak, że dzwoniło się do wszystkich jak leci.

Widać zabrakło Wybitnych Fachowców. Tłumaczenie tak samo dobre, jak każde
inne.

>> Światłowody łączy się ja wygodnie, a dopiero potem się definiuje co,
>> gdzie i jak.
>
> Na przełącznicy głównej równie łatwo łączy się światłowody jak i miedź,
> ale na drugim końcu kabla jednego i drugiego jest sieć rozdzielcza,
> gdzie pojedyncze włókno lub para miedziana trafia już do konkretnego
> abonenta.

Konkretny światłowód trafia do niekonkretnego abonenta. Jest różnica.

>> Już w pierwszej wojnie światowej tak to wyglądało, w drugiej nie było
>> lepiej i telefonami mało kto się zachwycał. A teraz, to już w ogóle.
>
> Nadal nie rozumiesz o czym piszę. Nie chodzi o łączność na froncie czy
> terenach objętych walkami, tym niech się wojsko martwi. Ale o miasta czy
> wsie, w których z różnych powodów ucierpiały centrale, BTS-y czy jakieś
> stacje transformatorowe a ludzie nadal potrzebują skomunikować się z
> lekarzem, szpital potrzebuje komunikacji z lokalnym urzędem miasta,
> urząd miasta potrzebuje mieć kontakt z sołtysami okolicznych wiosek.

Nie znają numerów. Nie wiedzą gdzie zadzonić. To wszystko na nic, również
z pozatechnicznych powodów.

>> Znowu jakieś prastare mity i legendy. Można się starać, czasem się uda.
>> Bo ludzie się gubią w nowoczesnej technice, podsłuchiwani popełniają
>> czasem kardynalne błędy.
>
> Jakie masz domowe sposoby na uniknięcie podpięcia się pod IMSI catcher?

Nie znam się na "domowych sposobach".

>> W dzieciństwie na wakacje jeździłem w miejsce, gdzie opodal przeciegała
>> międzymiastowa linia telefoniczna. Taka na drewnianych słupach, z
>> mnóstwem drutów podtrzymywanych przez porcelanowe izolatory. W dzień
>> metr od słupa słychać było buczenie jak w ulu, kilkanaście zmieszanych
>> rozmów. Ale w nocy, jak się ucho przyłożyło do słupa, słychać było
>> gadanie nocnych Marków, bywało, że słowa całkiem zrozumiałe.
>
> A dziś można z kilkuset metrów lub nawet kilku kilometrów przechwycić
> cały ruch w eterze.

Zawsze było można. Tylko co komu po "dd if=/dev/urandom of=/dev/secrets"?

>> Tak, i z tym długim drucikiem lecą z Kijowa do Moskwy.
>
> No chyba się znasz skoro tak twierdzisz, bo ja o takich zasięgach nie
> słyszałem.

No coment.

--
Jarek