Pan J.F. napisał:

>> We wcześniejszych komputerach komunikacja z wszelkimi peryferiami
>> była dalekopisowa.
>
> Jestes pewien ?
>
> Numerkow nie pomne, ale Odra dalekopisy obslugiwala.
> Ale to chyba bardziej rozwinieta wersja, bo wielodostep to
> juz wyzszy poziom rozwoju.
> Wczesniejsze to przetwarzanie wsadowe.
> Chyba, ze o jakis bardzo pierwszych piszesz, gdy z dostepnych
> peryferiow jeszcze nie bylo, a najprosciej bylo dalekopis
> zaadaptowac.

O takich właśnie piszę. Przecież fortran dlatego zna tylko wielkie
(albo małe) litery, bo gdy był projektowany, nie było ASCII, nie
było EBCDIC, tylko kod dalekopisowy. Wszystkie te peryferia to
jakaś pośpieszna adaptacja. Karty perforowane, które przetrwały
do lat 80 XX wieku, pochodzą też z lat 80, ale XIX wieku. Później
elektryczne połączenia peryferiów mogły w ogóle nie trzymać się
żadnych stnadardów. Bo przecież jak się zepsuł czytnik taśmy
perforowanej, to się nie biegło do mediamarktu kupić pierwszy
lepszy, tylko serwis naprawiał stary.

> Tak swoja droga - w latach 80-tych mialem na laboratorium czytnik
> tasiemki perforowanej, ktory musial byc z lat poprzednich.
> Niewielka skrzyneczka, ze zlaczem "wojskowym", tzn wielopinowym,
> okraglym zakrecanym.
>
> Proste to bylo do bolu - silnik krecil caly czas gladką rolkę,
> elektromagnes dociskal tasme do rolki i powodowal przesuw,
> przetwarzania w srodku zadnego chyba nie bylo, tylko wzmacniacze,
> a sygnal strobu generowal fototranzystor czytajacy te male dziurki
> na srodku (nie calkiem) tasmy.
> Czyli tez asynchroniczne calkowicie.
>
> Do czego to moglo byc uzywane ?
> PDP/SM4 takie madre, czy jakis wojskowe komputery ?
> Bo chyba nie Odra ?

Ja widziałem przy Odrze również czytniki taśm. A także perforatory.
Ale mogło to być do różnych rzeczy -- na przykład do linotypu.

--
Jarek