Am 17.01.2012 15:56, schrieb Jarosław Sokołowski:
> Pan Waldemar Krzok napisał:
>
>>>> błędnik jest układem dynamicznym reagującym na przyspieszenia (liniowe i
>>>> kątowe), z hydraulicznym filtrem dolnoprzepustowym dla obrotów w postaci
>>>> endolimfy, głowa potrzebuje zewnętrznych punktów odniesienia, by ustalić
>>>> orientację. Na ogół wzrok. Teraz jesteś na statku, horyzont nie jest
>>>> stały, nie jest dobrym punktem odniesienia. Mózg próbuje jednak coś z
>>>> tym zrobić. Błędnik melduje: huśtawka, oczy meldują: też się huśta, ale
>>>> jakoś inaczej. Mózg liczy jedno z drugim i stwierdza: panowie i panie,
>>>> ktoś nas tu w bimbo robi, spierdalamy. W tym przypadku pokarm w żołądku
>>>> jest niespecjalnie potrzebny, lepiej jest być lżejszym. Więc pozbawiamy
>>>> się pokarmu, ręce i nogi pocą się, by mieć lepszy chwyt przy uciekaniu.
>>>> Adrenalina skacze do góry i ogólnie czujemy się dziwnie.
>>>
>>> No dobrze, a w kajucie albo podczas mgły? Wtedy nie widać horyzontu.
>>> Do pomieszania zmysłów (wzroku i równowagi) nie powinno więc dojść.
>>
>> Też dochodzi. W tym przypadku oczy nie meldują ruchu (tak samo przy
>> czytaniu w samochodzie czy pociągu), a błędnik owszem. Dlatego
>> najlepszym rozwiązaniem jest w takim przypadku sen, albo leżenie z
>> zamkniętymi oczami. Jest jeszcze parę innych uwarunkowań, ale konflikt
>> zmysłów jest dominującym problemem.
>
> Wiem, że dochodzi. W powyższym opisie mylace było to o meldunkach błędnika
> i oczu, a szczególnie słowo "też" (się huśta). Najwyraźniej wystarczy
> samo egzogenne huśtanie raportowane przez błędnik, który normalnie służy
> do obsługi serwomechanizmu z mięśniami szkieletowymi jako elementami
> wykonawczymi.

Nie tylko mięśnie szkieletowe, ale także mięśnie gałki ocznej. Zmysł
równowagi stabilizuje oczy (nie odwrotnie). Można to sprawdzić
następującym doświadczeniem:
Bierzesz kartkę papieru, obrazek albo cokolwiek, najlepiej z tekstem.
Czytasz tekst jednocześnie kręcąc głową (obojętnie jak, byle nie za
szybko, ale 1-2Hz +- 20 stopni bezproblemowo). Zdrowy człowiek nie ma z
tym problemu. Teraz trzymasz głowę nieruchomo i ruszasz kartką z podobną
amplitudą. Efekt ciekawy, polecam sprawdzić.

> A co do sposobów zaradczych, to poza snem, można stosować metodę odwrotną.
> Na rzygliwość automobilową dobrze robi, gdy się siądzie na przednim
> fotelu i patrzy na drogę. A jeszcze lepiej ten samochód prowadzić.
> Nauczenie się prowadzenia może w ogóle trwale wyleczyć z choroby
> lokomocyjnej i konieczności zażywania paviomarinu.

Zgadza się. Ma się wtedy zgodne sygnały błędnika i wzroku. Prowadzenie
samochodu dodatkowo zwiększa koncetrację i odwraca uwagę od ewentualnych
nieprzyjemności. Choć mój starszy syn, choć też kierowca, jako pasażer
musi siedzieć z przodu. Młodszemu to zwisało od urodzenia.

Od aviomariny lepszy jest scopdex, kombinacja skopolaminy i
dextroamfetaminy. Niestety speed nie jest w wolnym handlu dostępny ;-).
We Francji, jak latałem sobie po parabolkach, dostaliśmy bumagę, że
bierzemy udział w eksperymentach i amfetamina we krwi nie jest niczym
nieprzyzwoitym ;-). Wystarczy właściwie sama skopolamina, ale wtedy się
jest prawie jak po głupim jasiu, zasypiasz na stojąco. Prawie jak te
silne czopki nasenne, co się facet obudził, a palec jeszcze w dupie miał
;-).

Waldek


--
My jsme Borgové. Sklopte štíty a vzdejte se. Odpor je marný.