Użytkownik "Wojciech "Spook" Sura" <s...@s...op.pl> napisał w
wiadomości grup dyskusyjnych:op.wf39np1q35fkj7@notebook...
> Zaczynamy od tego, że przestrzenią, w której się poruszamy jest
> dwuwymiarowa przestrzeń kosmiczna o bardzo uproszczonej fizyce (np. brak
> grawitacji; w domyśle, jeśli o którymś prawie tu nie wspominam, to nie
> działa ono w tej przestrzeni). Rozpatrujemy statek kosmiczny, którego
> fizyka ruchu jest również bardzo uproszczona.

Jeżeli nie masz grawitacji, to konsekwentnie nie masz też masy. Jeżeli nie
masz masy, to nie masz też 2 zasady dynamiki. Nie chce mi się tu robić
wykładu OTW, ale niestety nasz świat jest taki jaki jest. I 3 wymiary też
muszą być, inaczej będą problemy.

> - Prędkość maksymalna. Statek może przekroczyć prędkość maksymalną tylko
> po działaniu siły trzeciej (na przykład na skutek kolizji). Przy pomocy
> pokładowych silników jest w stanie co najwyżej osiągnąć prędkość
> maksymalną. Jeśli leci szybciej, przy pomocy silników może co najwyżej
> zwolnić.

Ok. Prędkość graniczna c jest w już w STW. Tylko że... nie da się jej
przekroczyć. Niezależnie od wszystkiego. Chyba że nazywasz się Kirk albo
Picard.

> - Przyspieszenie. Ponieważ w locie piszę sobie programik symulujący
> opisane środowisko, jednostką przyspieszenia są piksle/s^2.

Przyspieszenie jest zdecydowanie przereklamowane. Lepiej opisywać przez pęd
i energię.

> - Zwrotność wyrażona w stopniach na sekundę. W odróżnieniu od prędkości
> stosuję tu jeszcze bardziej uproszczony model, to znaczy nie istnieje
> przyspieszenie kątowe. Statek jest w stanie w dowolnej chwili obrócić się
> w dowolną stronę - pod warunkiem, że sumarycznie nie przekroczy wartości
> swojej zwrotności.

Sorry, ale to tak nie działa. Pędu wzdłuż jednej osi nie da się magicznie
zamienić na pęd wzdłuż innej osi.

> Celem jest napisanie mechanizmu decydującego, na bazie danych wejściowych,
> jakie decyzje dotyczące ruchu statku podjąć w każdym z "kroków".

Ażeby? Nie ogarniam jaki jest sens celu.

> Najpierw pomyślałem o takim rozwiązaniu. Niech StT (Ship-to-target) będzie
> wektorem zaczepionym w statku i wskazującym na cel. Jeżeli podzielimy go

Męczysz. Rozpisz równanie ruchu, weź sobie Octave, użyj lsode.

> Rozwiązanie to działa... do pewnego stopnia. Kłopot polega na tym, że
> wektor docelowy zmienia się z każdym ruchem, co w efekcie zwykle powoduje,
> że statek zaczyna zataczać kręgo dookoła celu zamiast do niego dolecieć.

Moment pędu. Hamuj - to spadniesz na cel.

> Po pierwszej porażce zacząłem się zastanawiać, jak poleciałbym statkiem,
> gdybym mógł ręcznie kierować jego kierunkiem i ciągiem i zauważyłem pewną

Na 99% zrobiłbyś półpętlę z dwubeczką i... straciwszy paliwo poleciał w
Kosmos.

> Chętnie wysłucham wszystkich pomysłów :)

Przeczytaj jakiś podręcznik mechaniki teoretycznej. Ze zrozumieniem i
szczególnym zwróceniem uwagi na chaos dynamiczny.