Dobrze ze to nie jest prawda. Te fabryczne sklepy to były dyskoty. Ograniczony wybór
za to bardzo niskie ceny. W zasadzie burtowe. Dyskonty przy fabrykach nie przynosiły
zysku właścicielom fabryk. Zysk był w innym miejscu. Robotnicy tanio bo po kosztach
zakupu brali artykuły na nie oprocentowane kredyt. Nie było kartek. Konta mieli i
sprzedawca ksiegowal im za ile kupili i było to potracane przy wypłacie. Fabryka
zyskiwała bo miała więcej kapitału w obrocie bo towary do dyskontów kupowała z
odrodzonym terminem płatności. Dyskonty były częścią akcji socjalnych jakie
prowadzili fabrykanci. Oferowali pracownikom bardzo tanie mieszkania w blokach
budowanych przy fabrykach. Budowali żłobkii przedszkola. Organizowali festyny i
dawali pieniądze na kluby sportowe. Tak było w najbardziej kapitalistycznym miescie w
Polsce czyli Łodzi. Łódź na poczatku XX wieku była miejscem do którego można z punktu
widzenia Polaka porównać do USA w czasach PRL. Kilkuletnia praca w fabryka równała
się ustawieniu do końca życia. Z tym ze kapitaliści bardzo niechętnie pozbywali się
wykwalifikowanych pracowników posiadających kilkuletni staż. Fachowcom co chcieli
odejść z pracy proponowano jeszcze lepsze warunki placowe i socjalne. Z reguly byly
to kontrakty. Te ciężko pracujące przy krosnach kobiety to były samotne matki albo
młode dziewczyny z pobliskich miasteczek i wiosek co chciały sobie zarobić zanim
wyjdą za maz. Rotacja na stanowiskach wymagających niskich kwalifikacji była ogromna.
Brygadzista w tamtych czasach krwiożerczego łódzkiego kapitalizmu bez problemu
zarabiał na kilkuosobowa rodzinę, zona oczywiście nie pracowała.