W dniu środa, 7 sierpnia 2019 10:09:10 UTC+2 użytkownik Maciej Sobczak napisał:
> > Czyli idomatyczny zapis zawierający lambdę i mapowanie, np.:
> >
> > #^2& /@ {1,2,3,4}
> >
> > jest równoważny:
> >
> > Map[Function[x, x^2], {1,2,3,4}]
>
> Przepraszam, to jeszcze nie pokazuje istoty zagadnienia. Można jeszcze bardziej
purystycznie (prościej?):
>
> Map[Function[x, Power[x,2]], List[1,2,3,4]]
>
> Czy ta wersja jest czytelniejsza? To zależy, kto czyta.

To jest problem z pojęciem czytelności, że jest niedookreślone.
Ale ta wersja korzysta z mniejszej ilości reguł, które "czysty umysł" potencjalnego
czytelnika musi sobie przyswoić, żeby móc ją zrozumieć.
I to akurat nie zależy od tego, kto czyta.
(No, chyba że ktoś by twierdził, że ludzie od razu się rodzą ze zdolnością do
parsowania zapisu #^2& jako funkcji anonimowej. Ale np. moje osobiste doświadczenie
falsyfikuje owo twierdzenie)

Być może użycie "list comprehensions" byłoby dla różnych osób czytelniejsze, tzn. coś
jak

[x^2 | x <- {1,2,3,4}]

> Na pewno dla automatu jest najlepsza (i wewnętrznie tak właśnie widać wszystkie
wyrażenia, więc metaprogramowanie i przetwarzanie symboliczne odbywa się na takim
poziomie), ale człowiek potrafi korzystać ze skrótów.

Automat też potrafi korzystać ze skrótów. Automatowi naprawdę jest wszystko jedno.
Automat zrobi wszystko, do czego go zaprogramujesz.

Moje pytanie jest takie, czy ta pierwsza wersja rzeczywiście ma jakąś znaczącą
przewagę nad tą ostatnią - na tyle znaczącą, żeby uzasadniała komplikowanie reguł
dotyczących notacji.

Moim zdaniem nie. Zdaniem Wolframa (i Twoim chyba także) najwidoczniej tak.

Piszesz powyżej, że "interpunkcja w Wolframie nie jest bardziej skomplikowana, niż w
C++", ale ze znanych mi języków C++ ma niewątpliwie najbardziej skomplikowaną
składnię (na tyle skomplikowaną, że sami jego twórcy sobie z nim nie radzą)