On Tue, 8 Oct 2024 14:30:50 +0200, Jarosław Sokołowski wrote:
> Pan J.F napisał:
>>> Czy jeśli ktoś na rower powie dzisiaj "bicykl" albo "koło", to
>>> nie popartzą na niego dziwnie?
>>
>> No popatrzą, ale kiedy ustalono, ze rower jest jedynie słuszny?
>
> Akcje kodyfikacyjne rozpoczęto po uzyskaniu niepodległości, chciano
> scalić ziemie trzech zaborów, również językowo.

Wczesniej nie było takich akcji?
Rower to chyba jeszcze przed I wojną.

A samochód kiedy wymyślili?
Głupio zresztą trochę.

> Ale i tak jeśli w
> sejmie przemawiał poseł, było słychać skąd pochodzi. I nikt tego się
> nie wstydził. Ortografia też była różna -- i to też nie wzbudzało
> paniki.

Język i ortografia się zmieniały przez wieki - ale co z maturą?

> Przegięcie nastąpiło dopiero po drugiej wojnie, gdy chciano
> ukształotować jednoetniczne państwo.

Hm, były juz gazety (od dawna), ksiązki, radio, kino, od biedy
telewizja, były wielkie migracje ... chyba się udało.
I nie widzę w tym nic złego - a w dużej częsci się samo zrobiło.

A jakąś tam Komisję Języka Polskiego, to kiedy powołano?

> Odwrotny proces można było obserwować po rozpadzie Jugosławii.
> Serbskochorwacki był bogatym i zróżnicowanym językiem. Potem nastąpił
> "podział majątku", jak po niezbyt zgodnym rozwodzie, gdy małżonkowie
> szarpią rzeczy dla siebie. Serb wziął "apotekę", a Chorwat "ljekarnę",
> pierwszy ma "stanicę", drugi "kolodvor". Albo "avion" i "zrakoplov",
> żeby trzymać się tematu.

No ale to chyba skutek wczesniejszego zlepienia.
Podobnie czeski i słowacki, rosyjski, ukrainski i białoruski ..

>>> Jesteśmy w czołówce sztywności, pod wieloma względami. Kolega właśnie
>>> przechodzi przez horror prostowania literówki w akcie notarialnym,
>>> która już trafiła do ksiąg wieczystych. Ja kiedyś do aktu notarialnego
>>> w innym kraju (słowiańskim) podałem adres odczytany z tabliczki na domu.
>>> Wkrótce się okazało, że od kilku lat ulica ma już inną nazwę. Pobladłem,
>>> bo przewidywałem same kłopoty. Notariusz patrzy na mnie jak na dziwaka
>>> i mówi -- przecież wiadomo o jaką ulicę chodzi, więc po co szukam
>>> problemów, których nie ma.
>>
>> No ale to nie jest kwestia językowa.
>
> Tak, jest ona bardziej ogólna. Szekspir swoje nazwisko pod utworami
> zapisywał na różne sposoby. I chyba nigdy nie napisał "Shakespeare",
> jak to dzisiaj się utarło.

Oni też mieli kilka reform.

Ale ja o czym innym - jak jest np wpisany Sokłowski, to niby czemu
miałoby sie to odnosić do Sokołowskiego ?

W ulicach też mielismy "reformę", więc w starych dokumentach może być
problem ...

>> U mnie na lekcji mówi się rezystor, a kto powie opornik, ten
>> dostanie dwóję (jedynkę obecnie).
>
> Słyszałem wiele podobnych historii. Tacy ludzie nie powinni być
> pedagogami.

Hm, rezystor nie jest taki zły, a przynajmniej jasno określili reguły.

A "zawada" jakoś się nie przyjęła.

>> Tak czy inaczej - mamy w języku śruby i wkręty, i nie wiadomo jaka
>> jest różnica :-)
>
> Do czegoś to potrzebne? To znaczy wiem do czego są śruby i wkręty,
> pytam o potrzebę określenia różnicy.

Oj, pełno - np kupić chcesz, a tu w jednym sklepie internetowym jest
to śruba, a w drugim wkręt. Są Polskie Normy, i inne normy,
i są normy na śruby, ale są też na wkręty. Napiszesz odwrotnie - będą
wątpliwości, o co Ci chodzi.

J.