Grzexs napisał(a):

> Kiedyś czytałem o przechowywaniu wodoru w jakichś takich zasobnikach
> wypełnionym czymś tam i toto miało wchłaniać więcej wodoru niż zbiornik
> o tej samej objętości i w dodatku nie było tak łatwo wybuchowe. Zdaje
> się, że były problemy w zastąpieniu platyny i innych drogich
> pierwiastków, które były składnikiem tego wypełniacza i dlatego się nie
> rozpowszechniło. To był artykuł w "Młodym Techniku" albo w "Horyzontach
> Techniki". I przy okazji snuto tam wizje samochodów na wodór, w których
> tankowanie polegało na wymianie takiego zasobnika po wyczerpaniu.

Daj spokój, przesyłanie i krótkotrwałe magazynowanie wodoru to nie
jest żadne wyzwanie techniczne. W latach 70. też wielkie nie było.
Wszystkie rozważania dotyczące wiązania wodoru na różnych
powierzchniach albo dyfundowania w objętościach miały na celu
wyeliminowanie zbiorników ciśnieniowych, czyli zagadnienie o poziom
wyższe. Dzisiaj masz do dyspozycji rury z tworzyw sztucznych
wzmocnione włóknami, specjalne do transportu wodoru: tanie, lekkie,
wytrzymałe, nieprzepuszczalne, łatwe do łączenia, odporne na wszystkie
biedy. W porównaniu ze stratami w sieciach elektroenergetycznych,
rurociągi wodorowe są o rzędy wielkości lepsze.

Zdarzyło mi się rachować przepuszczalność dość grubego wymiennika
ciepła, ale ten wymiennik był w temperaturze 1200C, ze stopu 800H dość
słabo trzymającego wodór. Faktycznie, wyszło że trochę przecieka :-)
Konrad