HF5BS pisze:

>> Długie muszą jeszcze łagodniej. Tak łagodnie, że w zasadzie płasko,
>> po stycznej do powierzchni kuli ziemskiej. A jak trafią na krzywiznę
>> jonosfery, to w zasadzie trudno powiedzieć, czy od niej się odbijają,
>> czy uginają na powierzchni Ziemi. Taki ziemsko-jonosferyczny falowód
>> się z tego robi. Śliczny.
>
> Wystarczy. I już mamy problem.
> Zresztą, Pana Kazia, słuchającego porannych rozmaitości rolniczych,
> niespecjalnie obchodzi, czy to jonosfera, czy krasnale. Słyszy, ze
> mu odbiór faluje i musi radiem kręcić. A uginać, itd. musi się, gdyż
> zasięg i tak jest daleko poza horyzont optyczny. To w samochodzie
> przy jeździe falowania nie mam, bądź nie zauważam, bo chyba za długa
> fala na to?

Samochód jedzie tak szybko, że docierające do niego fale relatywistycznie
się wydłużają i są inne niż te niosące rozmaitości rolnicze do pana Kazia?

Wyobrażanie sobie ludzką miarą tego, co dzieje się w elektromagnetycznie
falującej przestrzeni jest ułomne. Siłą rzeczy takie są też opisy zjawisk
z tym związanych. Fala długa musi być jednocześnie gruba. Nie można nią,
tak jak światłem, obserwować małych przedmiotów. Nie może też jak piłeczka
pigpongowa odbijać się na zmianę od powierzchni Ziemi i jonosfery, lecieć
w podskokach na inny kontynent. Ona się pod sufitem nieba ledwie mieści,
przeciska się i toczy jak wielka śniegowa kula. Nie ma nawet miejsca na
dwie takie kule, na miejsce dotrze zawsze jedna.

--
Jarek