Użytkownik "Jarosław Sokołowski" <j...@l...waw.pl> napisał w wiadomości
news:slrnisoorh.i45.jaros@falcon.lasek.waw.pl...

> W latach osiemdziesiątych widziałem taką, że w graficznym, gdy monitor
> był "zasilany" danymi wprost z pamięci RAM układu graficznego, to nie
> mógł uzyskać odpowiedniej ostrości. Zwłaszcza jeśli po drodze był
> jeszcze przetwornik D/A.

Bez jaj. Przetwornik D/A to w najprostszej wersji z kilku rezystorów się
składa.

> A tu proszę -- od razu tysiące czy miliony kolorów, a tylko rok później.
> Innowatorzy, mistrzowie świata. Ale ponieważ to i tak sie gdzieś gubiło
> po drodze w torze analogowym marnego monitora czy telewizora, więc nikt
> nie zauważył.

No i w czym masz problem? W tym, że ktoś wpadł na pomysł, że do
wyświetlania obrazu potrzebne są specjalizowane układy? Jednak jak ktoś miał
do czynienia od zawsze z pecetem, to pewnych rzeczy nie ogarnie. Amiga miała
taką dziwną "kartę graficzną" która nie dość, że wyświetlała obraz, to
jeszcze w tym czasie mogła wykonywać program dla koprocesora graficznego
(copperlista), który wpływał na aktualnie wyświetlane linie ekranu.

http://www.amigacoding.com/index.php/680x0:Copperlis
t
http://www.amigacoding.com/index.php/680x0:Copperlis
t_coding

Jak widzisz adres z zawartością do wyświetlenia można było zmienić nawet
z dokładnością co do wyświetlanego piksela. zazwyczaj robiło się to podczas
wygaszenia poziomego, bo wpis adresu jednej bitmapy trwał jednak kilka
pikseli. Nie zmienia to faktu, że podczas wygaszenia poziomego mogłeś
podmienić adresy wszystkich bitmap, co powodowało, że następna linia mogła
już kreślić obraz znajdujący się w całkiem innym miejscu pamięci. Aby
przeskrolować obraz nie trzeba było zrobić nic poza zmianą adresu początku
bitmap. Zwyczajnie inna filozofia generowania obrazu. A najlepsze było to,
że poza wygenerowaniem copperlisty nie wymagało to jakiegokolwiek nakładu
mocy obliczeniowej procesora głównego. To samo z kolorami, które można było
przedefiniować dla każdej linii, a nawet podczas kreślenia linii.