Pan Cezary Grądys napisał:

>> Podobnie jest z tzw. połączeniami owijanymi. Mam na myśli te czworokątne
>> kołki, wokół których specjalną owijarką ciasno owija się drut (używa się
>> jeszcze tego?). One mają wszystkie parametry lepsze od drucika lutowanego
>> do łączówki -- mniejsza oporność, mniejsza stopa źle wykonanych łączeń,
>> mniejsza awaryjność w czasie eksploatacji.
>
> Ale tam zwojów było kilka, o ile pamiętam.

Bywało, że nawet kilkanaście. Ale te o których teraz mowa, czyli
druty instalacji w ścianie, też się skręca na dłuższym odcinku.

> To nie to samo co wetknięcie przewodu w płytkę i kropla cyny.

To też porównanie nie dotyczyło takiej dziurki w płytce, tylko
łączówki robionej wedle wszelkich reguł sztuki.

> Odra miała takie połączenia, raczej nie było z tym problemów.

Sprzęt elektroniczny z tego okresu często był montowany w szafach,
gdzie jedna płytka obok drugiej wtykana była w złącze krawędziowe.
Te złącza widywałem w dwóch wykonaniach -- do lutowania (dziurka
w blaszcze na kabelek, a nie do wlutowania w prostopadłą płytkę
montażową, jak we współczesnych PC) oraz do owijania. Te owijane
lepiej się sprawdzały. No ale dawno już nie widziałem, by we
współczesnym sprzęcie ktoś korzystał z tej techniki połączeń.

--
Jarek