Przyjrzałem się jeszcze raz artykułowi z opisem konstrukcji. Natrafiłem
na następujący fragment:

"Jeśli chodzi o podłączenie wyświetlacza 128×64, to zastosowałem tutaj
pewien trick, którego używam praktycznie za każdym razem, gdy chcę
podłączyć do mikrokontrolera SAM7/9 niezbyt szybkie urządzenie z
interfejsem CMOS 5 V. Napięcia wyjściowe z wyprowadzeń PIO
mikrokontrolera mogą mieć maksymalny poziom typowo 3,3 V (bez
obciążenia). Może to nie być wystarczające napięcie dla wejść niektórych
wyświetlaczy LCD, dlatego stan wysoki wymuszony zostaje rezystorami
podciągającymi R39, R40 i drabinkami rezystorowymi RP3...RP5 (podciągają
do +5 V) podczas gdy wyjścia mikrokontrolera pracują w trybie ,,otwarty
kolektor" (stan niski to zwarcie do masy, a stan wysoki to w stan
wysokiej impedancji). Nie jest to może oszczędne rozwiązanie pod
względem zużycia energii, lecz na pewno znacznie upraszcza schemat i
projekt płytki drukowanej ze względu na brak konieczności stosowania
jakichkolwiek buforów do translacji napięć."

Wygląda więc na to, że takie rozwiązanie zostało zastosowane celowo.
Pytanie na ile jest ono faktycznie bezpieczne dla MCU. Urządzenie co
prawda działa poprawnie, czy jednak nie nie spowoduje to awarii po
jakimś czasie?

Zastanawiam się czy nie byłoby wskazane jednak usunięcie tych pull-upów
i wyłączenie w konfiguracji otwartych drenów tak, aby na wyjścia
występowało napięcie około 3,3V. Gdyby okazało się, że wyświetlacz
jednak nie chce działać, to może warto byłoby dodać jakiś bufor.
Zostawienie tego tak jak jest to faktycznie proszenie się o kłopoty?