> A jak byś potraktował człowieka naście lat młodszego, który wie że
> rozmawia ze swoim
> potencjalnym szefem i trzyma ręce w kieszeniach, brzuch wypchnięty i widać
> po nim że
> ma wszystko w du...e? Nawet pracownik zapytał co to za koleś.

Widzisz, wśród społeczeństwa zmienia się styl życia i styl bycia.
Pracodawca już dawno przestał być paniskiem, przed którym należy się korzyć.
Paniskiem to był w latach 90-tych, kiedy to sztucznie wprowadzone bezrobocie
oraz przejaskrawione wzorce z zachodu dawały o sobie znać.
Co do ludzi także można się pomylić.
Co byś powiedział na nastolatka-praktykanta, który do mnie, starszego o
kilkanaście lat (wtedy) poza trzymaniem rąk w kieszeniach walił od
pierwszego dnia przez "per ty", a zwroty "e... gościu, chodźno tu" nie są mu
obce. Pomimo takiego stylu bycia, był świetnym elektronikiem, który się
angażował we wszystko co robiliśmy. Chętny był do nauki i do pracy. Nie
przypominam sobie, abym kiedykolwiek musiał mu powtarzać polecenia, a wręcz
nawet często zaskakiwał mnie tym, że wykonywał to, co ja mu miałem dopiero
zlecić.
Pomimo swojej obskurnej osobowości budził wielką sympatię.
Oczywiście zwróciłem mu delikatnie uwagę za zwroty "e... gościu, chodźno tu"
tłumacząc, że to nie wypada tak się odnosić do osób starszych, a tym
bardziej przełożonych. Oficjalnie pozwoliłem mu natomiast zwracać się do
mnie po imieniu bez używania zwrotów Pan.
To był mój najlepszy uczeń.