Irek wrote:

> Tak sobie czytam i znów krew mnie zalewa.
>
> Parokrotnie szukałem pracownika i mogę Wam powiedzieć, że kwestie cenowe
> nigdy nie były problemem. Nie dlatego że tak dobrze płacę czy tak niewiele
> kandydaci chcieli zarabiać, tylko dlatego że zazwyczaj do rozmowy o
> pienišdzach nawet nie dochodziło, a jak już doszło, to była to tylko
> formalność.

te formalnosc mozna wiec zalatwic na poczatku.

> rozmawiać i można zdecydować co kandydatowi zaproponować w kwestii
> obowišzków, a co za tym idzie i wynagrodzenia. Dlaczego tak wolę? Co się
> stanie gdy ktoś przeczyta ofertę i zachwyci się kasš, ale nie ma ochoty w
> zasadzie pracować? Nabierze mnie a po przykładowo roku wyleci z pracy? A
> jeśli ktoś uzna że kasa za mała i nawet się nie pofatyguje, a tym czasem
> zaoferował bym mu znacznie więcej - gdyż jest tego wart. Szkoda by było,
> prawda? Zauważyłem że zazwyczaj patrzycie z pozycji pracownika i do tego z
> nastawieniem _należy mi się_. Wczujcie się w rolę pracodawcy, potraficie?

twoim problemem jest to ze potrzebujesz _partnera_ a nie _pracownika_.
to duza roznica, dlatego tak ciezko ci znalezc wlasciwego kandydata.
Ogloszenia o takowego formuluje sie inaczej, zaczynajac wlasnie w
formie 'szukam partnera' - i wtedy logiczne jest ze wynagrodzenie i
zakres 'obowiazkow' beda, i musza byc negocjowane.

jesli nie potrafiles na wstepie jasno sprecyzowac zakresu obowiazkow to nic
dziwnego ze dostawales ludzi ktorzy nie wiedzieli czego u ciebie szukaja, i
jedynie tacy ktorzy mieli dosc czasu i zdolnosci zeby sie dogadac - co
zrobili _na swoj koszt_ ryzykujac ze wroca z kwitkiem (wiec poniosa koszta
zwiazane z dojazdem, wzieciem urlopu na czas rozmowy , etc) .
Miales duzo szczescia.

--