Pan Mirek napisał:

>> Co sobie będziemy żałować, nie poprzestawajmy na jednym kilometrze.
>> Zbierzmy wszystkie szpulki, na których zostało trochę nici, a które
>> przecież znajdą się w każdym domu. Powiążmyn je razem. Powinno
>> wystarczyć na opasanie Ziemi i stworzenie nicianego pierścienia.
>> To dopiero będzie widok!
>
> Kto nam to wyniesie i za ile?
> Masz jakieś wtyki? ;)

Mam szprychę rowerową, wpomniałem już o niej. Przyda się na coś?

> Cubesat to jednak inna półka cenowa i całkiem realne przedsięwzięcie.
> Ale gdyby tak ze 3 - 4 tyś. kilometrów, to z danego miejsca taka nić
> byłaby na całe niebo!

Już 400 kilometrów, czyli wysokość typowej orbity, będzie miało rozmiar
kątowy rzędu 60°. Taka glizda sunąca przez wieczorne niebo może być
bardzo interesująca. Nawet 15° (100 km) też jest nieźle. Dość typowa
przędza ma grubość 30 tex. Jako że sam kiedyś przez czas jakiś robiłem
w niciach i w bawełnie, wyjaśnie, że tex, to pozaukładowa jednostka
opisująca ile gramów waży kilometr czegoś długiego. No więc waży 30 g,
a 100 km ważyć będzie 3 kg. Typowa szpulka zawiera 2 kg. Czyli trochę
mniej, ale w sumie nieźle. Na cubesata to z kolei trochę za ciężkie,
ale tylko trochę. No i przędza, to nie jest dokładnie to samo co nić,
ale taka stylonowa błyszczy całkie nieźle, więc może się nada.

> Swoją drogą śledzenie takiego obiektu na niebie może dostarczyć jakichś
> danych.

No, na pewno dostarczy danych obserwacyjnych na temat takiego obiektu.

Jarek

--
Generał Dreedle życzył sobie, żeby jego żołnierze spędzali na strzelaniu do
rzutków tyle czasu, na ile im tylko pozwoli przepustowość strzelnicy i rozkład
lotów. Strzelanie do rzutków przez osiem godzin miesięcznie było dla nich
doskonałym ćwiczeniem. Nabierali dzięki temu wprawy w strzelaniu do rzutków.