Pan Arnold Ziffel napisał:

>> W przypadku elektroniki to jednak nie tyle konsumpcjonizm, co prawo
>> Moore'a. Jeśli tworzysz jakiś produkt i wraz z upływem czasu dostajesz
>> coraz więcej mocy obliczeniowej za te same pieniądze, to dlaczego nie
>> wykorzystać tego w kolejnej generacji?
>
> No tak. Tylko co jak klient nie chce nowej generacji, bo stara mu
> wystarcza? Fajnie gdyby sprzęt działał jak najdłużej, a nie zgodnie
> z planowanym postarzaniem.

To nie jedna z tych legend miejskich? W telekomunikacji już jakiś czas
temu zmieniło się podejście do błędów. Kiedyś obowiązywał paradygmat,
że w transmisji cyfrowej odstęp sygnału od szumu ma być wielki, każdy
bit musi przejść bez błędu. Teraz pcha się tyle danych, tak szybko,
żeby dobić do granicy, gdzie błędy się pojawiają, ale w ilości kilku
procent. Pcha się bity nadmiarowo, a potem koryguje matematycznie.
No i jak kiedyś telefonicznym drutem szło 300 bitów na sekundę, to
teraz sto megabitów.

W półprzewodnikach dzieje się podobie. Pierwszy był Clive Sinclair,
który do komputera ZX Spectrum wkładał pamięci RAM 64k z uszkodzoną
komórką, które dobrze sprawdzały się jako 32k. Dzisiaj każda pamięć
RAM jest "uszkodzona", projektuje się nadmiarowe wieresze i kolumny,
a gdy na ich przecięci trafi się uszkodzona komóra, wyłącza się cały
wiersz i całą kolumnę.

Jest opowieść o tym, jak panowie inwestorzy zapytali pomysłodawcę
mikroprocesora, co będzie, gdy coś w nim się zepsuje? -- No to się
go wyrzuci, nikt nie będzie układu scalonego naprawiał. -- Ha, ha,
ha, wyrzucać lekko uszkodzony komputer, dobre sobie! No a teraz
jesteśmy na dobrej drodze do tego, by psujące się procesory mogły
się same naprawiać, wykorzystując do tego włożone im w fabryce do
środka części zamienne.

A "planowe postarzanie"? Jeśli już, to łatwiej zrobić je programowo.

Jeszcze jedno mi się przypomniało w związku ze "starymi generacjami".
W latach '90 robiliśmy diwajs, w którym był mikrokontroler z pierwszą
generacją pamięci flash. Niewiele jej tam było, ale chodziło tylko
o zapamiętanie ustawień, program był w innym miejscu. Działała tak,
że zapis trzeba było robić w kilku miejscach, a przy odczytywaniu
wynik ustalać w drodze głosowania.

Jarek

--
Są trzy metody głosowania, pierwsza przez aplauz, znaczy się że wszyscy
głosuja. Druga metoda kulkami. Są kulki czarne i czerwone, ktore
otrzymuje każdy głosujacy, czy... przepraszam, białe i czarne, które
otrzymuje każdy glosujacy, czarna za... lub odwrotnie, czarna za, y...
czarna przeciw, biała za, jeżeli nie odwrotnie. Jest trzecia metoda,
przez podniesienie rąk. Ta metoda jest najdoskonalsza.