Użytkownik "Piotr Galka" napisał w wiadomości grup
dyskusyjnych:P...@n...chmurka.
net...
Uzytkownik "A.L." <a...@a...com> napisal w wiadomosci
>>>>>> P.S. A moze to zrozumiesz?
>>>>>> typedef char (*(*arrfptr[3])())[10];
[...]
>> 3 elementowa tablica wskaznikow do funkcji zwracajacej wslaznik do
>> 10
>> elementowej tablicy znakow
>
>Podziele sie kojarzacymi mi sie z tym watpliwosciami.
>Temat 1. Czym sie rózni wskaznik do 10 elementowej tablicy znaków od
>wskaznika na znak ?

Paroma rzeczami. Adres niby ten sam, ale atrybuty inne, a wiec:
a) *wskaznik jest albo znakiem w drugim przypadku, albo tablica
(adresem pierwszego elementu) w pierwszym.
b) sizeof(*wskaznik) jest 10 albo 1
c) wskaznik+1 powieksza adres o 10 lub o 1 ..


>Temat 2. char *ala - ala jest wskaznikiem; char ala[10] - samo ala
>tez jest wskaznikiem na pierwszy element.

Jesli mowa o zwyklej deklaracji, to jest jeszcze kwestia alokacji
pamieci.
Chyba ze to np jako parametr funkcji.

>Laczne uzycie * i [] powinno zgodnie z moja intuicja spowodowac, ze
>symbol którego dotycza bedzie w efekcie koncowym wskaznikiem do
>wskaznika. Sprawdza sie to dla: char *ala[10], a nie sprawdza sie
>dla: char (*ala)[10]. Nie rozumiem dlaczego kolejnosc zastosowania
>tych operatorów ma wplyw na glebokosc zaglebienia "wskaznikowosci".

No bo co innego deklarujemy, to i co innego mamy.

char *(ala[10]) to przede wszystkim tablica 10 wskaznikow. Gdzies tam
jest 20/40/80/10 bajtow na te wskazniki zarezerwowane.

char (*ala)[10] to jeden wskaznik. Na obszar 10 znakow.

>To jest chyba jeden z istotnych czynników mieszajacych troche w
>logice interpretacji tych zapisów.

Jak sie porzadnie deklaruje i wykorzystuje, to sie nie miesza. Ale
latwo sie pomylic :-)

J.