Hello Piotr,

Monday, June 9, 2014, 7:04:27 PM, you wrote:

>>> W młodości zrobiłem zapłon tyrystorowy według schematu z któregoś
>>> Radioelektronika. Sprawdzał się dobrze. Idea była taka, że
>>> kondensator (chyba 2,2uF) ładowało się jednym impulsem do 400V i
>>> potem tyrystorem rozładowywało przez cewkę zapłonową.
>> To nie jest dobry pomysł. Przewalenie 68mJ w jednym impulsie wymaga
>> naprawdę potężnej indukcyjności. W sensie nie jej wartości ale
>> wielkości elementu indukcyjnego. Licząc w pamięci i na palcach
>> wychodzi mi toroidalny rdzeń proszkowy o średnicy jakiś 10cm...
> W niektórych zastosowaniach (w tym w samochodzie) różnica ciężaru małego i
> dużego rdzenia jest bez znaczenia.

Ale różnica kosztu małego i dużego elementu indukcyjnego już znaczenie
ma.

> W starych samochodach różnica gabarytów też była bez znaczenia. Nie
> wiem, czy pytający dąży do miniaturyzacji. Zrobiłem to na rdzeniu
> zwijanym (odpowiednik 2 kształtek E) od trafa jakieś 40W.

Rdzenie zwijane cięte nadal stosuje się powszechnie do elementów
indukcyjnych gromadzących dużą energię. Taki rdzeń radzi sobie z polem
nawet do 1.6T a to sporo więcej od biednych 0.3T popularnych
ferrytów...

> W czasach jedynie słusznego tranzystora mocy takie rozwiązanie było
> dla mnie łatwiejsze niż zrobienie przetwornicy (pracującej na
> wyższej częstotliwości).

Ale już w tamtych czasach, na tym jedynie słusznym tranzystorze mocy,
robiłem samodławne przetwornice flyback o mocy kilkudziesięciu watów.
Problemem była słaba dostępność rdzeni ferrytowych i zrozumienie, że
energia gromadzi się w szczelinie a nie rdzeniu. Co się nakombinowałem
wtedy...


--
Best regards,
RoMan
Nowa strona: http://www.elektronika.squadack.com (w budowie!)