ACMM-033 napisało:

> Heh... ile razy ręce miałem upieprzone w etylinie, tak, tej jeszcze
> z ołowiem, choć auto było dwutakt i cuś mi się zdaje, że za bardzo tego
> ołowiu nie potrzebowało, bo tam zaworów nie ma (Syrena 105L, silnik S31),
> jedynie po trzy pierścionki na tłokach. Żyję, panie, żyję.

Jednakowoż z tym czteroetylkiem ołowiu żartów nie ma. Za Jaruzela benzyny
nie było. To znaczy była na kartki. O niebieską zdaje się było łatwiej,
ale ta do niczego się nie nadawała, może do syreny. To akurat nieprawda,
że jej niskooktanowość łączyła się z mniejszą zawartością ołowiu -- to
był taki syf, że normy przewidywały ze dwa razy *większą* zawatośc ołowiu
dla podniesienia liczby oktanowej, niż w benzynie żółtej! Ale nie o tym
chciałem. Pracownicy wynosili z rafinerii czteroetylek, by sobie w domu
tych oktanów dodać. Znam przypadek, kiedy to dwóch ludzi wypiło jakiś
kompot z butelki, w ktrej wcześniej był ten zajzajer. Niestety nie przeżyli
tego. Zdaje się, że można się również wykończyć po kontakcie przez skórę
z tym paskudztwem. W paliwie było to po prostu dobrze rozcieńcone, stąd
brak zatruć śmiertelnych.

A z tymi zaworami, to też niezła ściema. Legenda miejska w hardkorowym
wydaniu mówi, że ten ołów był "do smarowania zaworów", co jest bzdurą
niemożebną. Złagodzona wersja legendy głosi, że bez ołowiu zawory się
palą z powodu wyższej temperatury. To bliższe prawdy, ale myli się tu
skutek z przyczyną. Po prostu wysokooktanowe węglowodory, albo paliwo
a innymi dodatkami przeciwstukowymi, ma wyższą temperaturę spalania od
etyliny. Ale chodzi w tych oktanach tylko o to, by dało się w silniku
zrobić wyższy stopień sprężenia. Jeszcze czym innym jest wartość
kaloryczna paliwa. Ta zwykle nieco *maleje* gdy rośnie liczba oktanowa.
Jeśli więc do samochodu wleje się paliwo o liczbie oktanowej wyższej
niż zaleca producent, to wtedy sapali on go na setkę *więcej*.

--
Jarek