> Z drugiej strony, myślę że byłoby to bez sensu robić przetwornicę ze
> stałym wyjściem 600V, po to, żeby następnie puszczać to na rezystory
> rozruchowe i osłabienia wzbudzenia. Lepiej byłoby wszystkie silniki
> przerobić z szeregowych na obcowzbudne i każdy silnik indywidualnie
> zasilać czteroprzewodowo - 2 do stojana, 2 do wirnika z osobnych źródeł
> napięciowych. W ten sposób zyskujesz oszczędność energii (tańszy
> wozokilometr, nie bez znaczenia w przypadku wagonu retro!), mniejszą
> awaryjność (odpada troska o oporniki WN, układ rozrządu - wiekowy i
> części do niego brak) a także dowolnie kształtowalną charakterystykę
> silników. W szczególności można by sterownik zaprogramować tak, żeby
> dokładnie emulował charakterystykę silnika szeregowego, tzn. Is = k*Iw,
> gdzie Is - prąd stojana, Iw - prąd wirnika, k - współczynnik bliski
> jedności. Wówczas moment obrotowy, będący iloczynem obydwu prądów jest w
> praktyce proporcjonalny do kwadratu prądu.
>
> Można by też te stare oporniki WN podpiąć do osobnej gałęzi
> przetwornicy, gdzie służyłyby jako obciążenie przy hamowaniu
> elektrodynamicznym no i chyba do ogrzewania wnętrza one też służyły.

Tomek, my tu o taborze retro zachowanym w celach muzealnych w jednej sztuce. To mozna
zrobic tylko po co. Zamiast tego przewoznik zakupil nowy sprzet ktory to wszystko ma
+ jeszcze silniki AC.