W dniu 2016-08-17 o 09:06, m...@w...pl pisze:
>> Z drugiej strony, myślę że byłoby to bez sensu robić przetwornicę ze
>> stałym wyjściem 600V, po to, żeby następnie puszczać to na rezystory
>> rozruchowe i osłabienia wzbudzenia. Lepiej byłoby wszystkie silniki
>> przerobić z szeregowych na obcowzbudne i każdy silnik indywidualnie
>> zasilać czteroprzewodowo - 2 do stojana, 2 do wirnika z osobnych źródeł
>> napięciowych. W ten sposób zyskujesz oszczędność energii (tańszy
>> wozokilometr, nie bez znaczenia w przypadku wagonu retro!), mniejszą
>> awaryjność (odpada troska o oporniki WN, układ rozrządu - wiekowy i
>> części do niego brak) a także dowolnie kształtowalną charakterystykę
>> silników. W szczególności można by sterownik zaprogramować tak, żeby
>> dokładnie emulował charakterystykę silnika szeregowego, tzn. Is = k*Iw,
>> gdzie Is - prąd stojana, Iw - prąd wirnika, k - współczynnik bliski
>> jedności. Wówczas moment obrotowy, będący iloczynem obydwu prądów jest w
>> praktyce proporcjonalny do kwadratu prądu.
>>
>> Można by też te stare oporniki WN podpiąć do osobnej gałęzi
>> przetwornicy, gdzie służyłyby jako obciążenie przy hamowaniu
>> elektrodynamicznym no i chyba do ogrzewania wnętrza one też służyły.
>
> Tomek, my tu o taborze retro zachowanym w celach muzealnych w jednej sztuce. To
mozna zrobic tylko po co. Zamiast tego przewoznik zakupil nowy sprzet ktory to
wszystko ma + jeszcze silniki AC.
>

Trudno powiedzieć o tym wagonie zachowany w celach muzealnych, bo raczej
odbudowany z rozkradzionego, gnijącego truchła bez dokumentacji, na
intuicję i na podstawie tego, co pamiętali emerytowani mechanicy.