Użytkownik Marek Lewandowski napisał:

> Zauważ różnicę między "temperatura bańki" a "temperatura włókna".
> Jeśli włókno jest "gorące", to bańka musi też być gorąca, żeby wolfram
> mógł recyrkulować.
> Najlepsza kombinacja: włókno "zimne" i bańka "gorąca" (nieosiągalne,
> bo trzeba by zewnętrznie grzać bańkę)
> Dobra: bańka zimna, włókno "zimne" - wolfram wolno paruje i włókno
> żyje długo.
> Średnio dobra, ale jasno: włókno gorące i bańka gorąca - wolfram
> paruje, ale recyrkuluje i żarówka żyje normalnie.
> Paskudna: bańka zimna i włókno gorące: wolfram paruje i zostaje na
> szkle.

Może na początek należałoby sobie wyjaśnić że cykl jodowy i recyrkulacja
wolframu nie służą temu żeby wolfram wracał na włókno - w domyśle żeby z
włókna wolframu nie ubywało... Ubytek wolframu z włókna żarówki jest na
ogół sprawą pomijalną - nie ubędzie go tyle żeby włókno mogło ulec
istotnemu osłabieniu. Włókno żarówki pęka nie ze względu na utratę
materiału (bo halogeny byłyby wieczne) a ze względu na rekrystalizację
wolframu - większe kryształy rosną kosztem mniejszych, w końcu ich
rozmiar staje się porównywalny ze średnicą drutu, drut staje się przez
to coraz bardziej kruchy i przy kolejnym udarze mechanicznym po prostu pęka.
Cykl jodowy ma za zadanie nie dopuścić do osadzania się wolframu na
szkle - bo w ten sposób powstaje filtr szary zmniejszający skuteczność
świetlną żarówki - kto miał do czynienia z żarówkami świecącymi naprawdę
długo ten wie że potrafią one dojść do stanu w którym żadnej użytecznej
ilości świata nie dają (bańka praktycznie czarna) ale świecą nadal -
tyle że całe światło utyka w warstwie wolframu na bańce. Czyli ubytek
metalu włóknu krzywdy nie uczynił.
I wracając do rekrystalizacji - przebiega ona tym szybciej im wyższa
jest temperatura włókna - dlatego halogeny fotograficzne mają szacowany
czas pracy 100h a (wychodzące z użycia) halogeny projektorowe miały
czas pracy rzędu 10h i maksymalny czas jednorazowego załączenia rzędu 20
min - w sam raz na długość jednego aktu filmu kinowego.

--
Darek