Pan Dariusz K. Ładziak napisał:

> ąle ja naprawdę jestem technologiem elektronowym, halogeny temy rencamy
> robiłem, takoż wolfram i inne metale trudnotopliwe obrabiałem

Ależ ja o tym (o jednym i o drugim) wiem dobrze. I o cięciu nożyczkami
blachy wolframowej (po lekkim podgrzaniu) również. Z całym szacunkiem
i bez żadnej złośliwości.

> - i wiem co pierwsze wykończy żarówkę. Naprawdę ubytek materiału
> z włókna ma małe znaczenie w porównaniu z rekrystalizacją

Jednak ubytek materiału następuje, i to czasem znaczący. Moje żarówki od
tablicy rejestracyjnej dają temu dobre świadectwo. Jakoś słabo do mnie
przemawia to, że działały niezgodnie z Ogólną Teorią Wykańczania Żarówek.

> - gdyby to ubytek materiału wykańczał żarówki to, jak napisałem,
> halogeny powinny być wieczne...

A to już jest poważny błąd logiczny w rozumowaniu. Nieistotny tylko
dlatego, że gdybanie przy rozpatrywaniu zjawisk fizycznych jest
podejściem nie do przyjęcia. No więc gdyby zjawisko rekrystalizacji
w ogóle nie istniało, to by halogeny nie były wieczne, bo by je
wykończyło inne zjawisko (kostka cukru wrzucona do szklanki wody,
po rozpuszczeniu i po odparowaniu tejże wody, nie będzie na powrót
kostką cukru).

-- Jarek

PS
Typowa żarówka halogenowa ma przynajmniej dwukrotnie większą żywotność
od zwykłej żarówki tej samej mocy i na to samo napięcie. Ma też wyższą
temperaturę włókna, więc procesy rekrystalizacji zachodzą tam szybciej.
Jak ten "paradoks" tłumaczy się na gruncie Technologii Elektronowej?