Użytkownik "Adam Wysocki" <g...@s...invalid> napisał w wiadomości
news:0Td58f8kIqvqNv8%gof@news.chmurka.net...
> Jarosław Sokołowski <j...@l...waw.pl> wrote:
>
>>> Że on się nie boi, że mu ten słoik imploduje... przecież on nie jest
>>> przeznaczony do podciśnienia, do tego w wysokiej temperaturze.
>>
>> Jak nie, jak tak? Przecież przy wekowaniu kompotu, dajmy na to sliwkowego
>> (w wysokiej temperaturze), ze słoika poietrze usuwane jest całkowicie.
>
> A to nie wiedziałem...

No, całość wypycha para wodna, w wysokiej temperaturze rozpuszczalność gazów
w cieczach raczej maleje (ustaw szklankę z wodą, jedna w zimnie, druga w
cieple, poczekaj, zobacz, co się hmm... po godzinie? stanie). Wewnątrz para
wodna, kończymy gotować, temperatura maleje, wieczko zaciska się na
uszczelce zanim ciśnienie zmaleje na tyle, by zassać powietrze, stygnąc,
ciśnienie wewnątrz spada poniżej otoczenia, zatem samo dociska wieczko do
uszczelki. Przyuważ, że zabezpiecza to również przed jej parcieniem - a bo
to jednego wecka otworzyłem, że gumka się pokruszyła i trzeba było z
wyczuciem (lubią pękać!) wieczko podważać, aby odeszło, a uszczelka pod
samym wieczkiem mięciutka, giętka, gładka, bez spękań. Za dawnych czasów u
śp. Babci był przyrząd, polski ZTCP, nakładało się na wieczko i słoik,
pociągało dźwigienkę i słoik zostawał otwarty. Elementem wykonawczym był
plastykowy klin, wchodzący między szkła słoika, było to dla uszczelki (i dla
własnych palców) daleko bezpieczniejsze, niż jej wyciąganie palcami, a potem
podważanie wieczka nożem, gdy gumkę urwało. Bo w większości przypadków,
uszczelka taka nadawała się do dalszego wykorzystania. A palców nie musiało
potem szyć pogotowie.
"Wecki" takie, potrafiły nawet kilkanaście lat wytrzymać w dobrym stanie,
jeśli niczego nie zaniedbało się przy produkcji. Niestety, newralgicznym
momentem całości było grzanie, słoiki lubiły pękać od szoku termicznego. Nie
to, co dręczona przeze mnie przepalona żarówka halogenowa 220V 500W -
palnikiem gazowym grzałem do pomarańczowego i sru, do zimnej wody, nie
chciała świnia pęknąć, ceramiki i kit (na doprowadzeniach) dawno się od tego
odkruszyły, druciki stopiły, a szkło całe, bez jednej ryski nawet.

--
...Ja biorę na siebie schody, znajdę je skubane i skopię im poręcz
tak, że nie będą wiedziały, którędy na górę. (C) Osioł ze Shreka.